راه بهشت

بسم الله الرحمن الرحيم  ليلة القدر خير من الف شهر  اين همان شبي است که درتمام سال هيج شبي هم رتبه و هم شأن او نيست وانجام عمل  درآن شب از عمل درهزارماه افضل است.   ليله القدر شبي است که درآن تقدير  امورهرکسي رقم مي خورد وسرنوشت او تاسال آينده مشخص مي شود درآن شب به اذن پروردگار  ملائکه وروح با دستور پروردگار عالم خدمت امام زمان مشرف مي شوند ، امام زماني که قلب و روح شب قدر است ، قرآن ناطقي که به حق زندگي تمام انسانها در دست اوست . و به اذن خداوند اين ملائکه خاص ايزدمنان آنچه را که برهرکس مقدر شده است را به امام زمان (عليه السلام) عرضه مي دارد.  پس چه نيکوست دراين شب بزرگ دائماً به ياد صاحب و مقتداي خود باشيم واز او قضائي نيک را بخواهيم چه بسا قضا و عافيت سوئي که با دعاي آن رحمت بزرگ الهي به عافيتي نيک و خيري مبدل گردد .  يا مبدل السيئات با لحسنات   با توجه به احاديث وروايات متعدد سه شب به عنوان شب قدر براي ما شيعيان مشخص شده وخود اين سه شب بودن اين شبها خود سري عظيم ااست وخود مقوله اي جدا . اما آنچه مسلم است اين است که بايد از اين سه شب به نحو مفيدي بهره جست وازآن سود مند گشت تا با توسل وانابه و درخواست از خداوند تبارک وتعالي موجب غفران گناهان گذشته گشته وهم عاقبتي نيکو براي آينده مان رقم خورد. شبي که اگر خوب ازآن استفاده شود مي تواند موجب عاقبت به خيري خويش و حتي نسلهاي آينده مان شود . اين سه شب به ترتيب شبهاي 19 و 21 و 23 ماه مبارک رمضان است شب 21 فضيلتش از شب 19 بيشتر وشب 23 ازنظر فضيلت بر دوشب ديگر برتري دارد .  ليله القدرآداب ورسوم خاص خودرادارد،چه نيکو است که ما دراين شبها قلبهايمان رابا اعمالي که يادگارمعصومين( عليهم السلام) است به ساحت مقدس حضرت دوست نزديک ترسازيم معصوميني که به تمام رمزوراز عالم هستي واقفند و پير ومرشد راه بندگي خداوند ند.  براي این شبها اعمال بسيارزيادي روايت شده است که مي توان آنها را  دوبخش نمود:  اول : اعمالي که انجام آنها دراين سه شب مشترکند دوم : اعمالي که اختصاص يافته هريک از اين شبهاست  اعمال مشترک شبهاي قدر : 1- غسل مقارن با غروب آفتاب که نماز شام را باآن غسل به جا بياوريم . 2- خواندن دورکعت نماز بدين منوال که درهررکعت بعدازحمد هفت مرتبه سوره توحيد را خوانده و در پايان نماز نيز 70 مرتبه  استغفرالله و اتوب اليه بگوئيم. در رواياتي از پيامبر گرامي اسلام (صلي الله عليه وآله ) ذکرگرديده که خواننده اين نماز قبل از اينکه ازجا برخيزد حقتعالي او و پدر و مارد ش را مي آمرزد . 3- قرآن سر بگيرد و قرآن را مانند چتري برسر قرار داده و پرودگارمان را به حق قرآن و 14 نور پاک و آسمانيش قسم دهيم واز او طلب غفران و بخشايش نمائيم چراکه اوارحم الراحمين است . ونحوه آن بدين شرح است : قرآن مجيد را بگشائيد ودرمقابل خود قراردهيد و بگوئيد :  اَللّهُمَّ اِنِّي اَسئَلُکَ بِکِتابِکَ المُنزلِ وَما فيهِ وَ فيهِ اسمُکَ الاَکبَرُ وَاَسماوُکَ الحُسني وَما يُخافُ وَ يُرجي اَن تَجعَلَني مِن عُتَقائکَ مِنَ النّار .  سپس هر حاجتي که ازخداوند متعال داريد ازاوبخواهيد ازاوکه ازهمه بربندگانش مهربانترو داناتراست . و بگوييد :  اَللهُُمَّ بِحَقَّ هذَا القُرآنِ وَبِحقَّ مَن اَرسَلتَهُ به وَبَحِقَّ کُلَّ مُؤمنٍ مَدَحتَهُ فيهُ وَبِحَقَّکَ عَليهم فَلا اَحَدَ اَعرَفُ بِحَقَّکَ مِنکَ  پس ده مرتبه بگويد بِکَ يا اَللهُ و ده مرتبه بِمُحمَّدٍ و ده مرتبه بِعَليّ و ده مرتبه بِفاطُمة و ده مرتبه بِالحَسَن و ده مرتبه بِالحُسينِ و ده مرتبه       بعَليِّ بنِ الحُسَينِ و ده مرتبه بِمُحمَِدِ بنِ عَليٍّ وده مرتبه بِجَعفرَبنِ مُحمَدٍ و ده مرتبه بِمُوسيَ بنِ جَعفَرٍ و ده مرتبه بِعَليّ بنِ مُوسي و ده مرتبه بمُحمَّد بنِ عَلِيّ و ده مرتبه بِعَليّ بنِ مُحَمدّ و ده مرتبه بالحَسنَ بنِ عَلِيّ و ده مرتبه بِالحُجًّةِ پس هر حاجت که داري ازخداوند طلب نمائيد.  4- زيارت امام حسين(عليه السلام) که با توجه به روايات آمده است : چون شب قدر ميشود منادي ازآسمان هفتم ندا مي کند که حق تعالي آمرزيد هرکه را به زيارت قبرحسين ( عليه السلام) آمده .اما کساني که نمي توانند به زيارت قبرسيد الشهداء بروند مي توانند ازراه دورزيارت حضرت را قرائت نمايند که انشاءالله درزمره زائران حضرتش قرار گيرند.  5- احياء و زنده داري اين شب به ياد خدا که روايت درمورد فضيلت بيدارمانده واحياء اين شب به دعا واستغفار بسيار است ازجمله اينکه روايت شده : هرکه احياء کند شب قدر راگناهان او آمرزيده می شود هرچند به عدد ستارگان آسمان وسنگيني کوهها و کف درياها باشد .  6- خواندن صدرکعت نماز که فضيلت بسيار داشته و بهتر است که در هررکعت بعدازحمد 10 مرتبه سوره توحيد را بخوانيم .  7- خواندن اين دعا : اَللّهُمَّ اِنَّي اَمَسَيتُ لَکَ عَبدًا داخِرًا لا اَمِلکُ لِنفسي نَفعاً وَلا ضَرَّا ولااَصِرفُ عَنها سُوءًا اَشهَدُا بِذلِکَ عَلي نَفسي وَاَعترَفُ لَکَ بِضعفِ قَُوَّتي وقِلَّةِ حيلَتي فَصَلَّ عَلي مُحَمَّدٍ وَالَ مُحَمَّدٍ وَاَنِجزلي ما وَعَدتَني وَجَميعَ المُؤمِنينَ وَالمُؤمِناتِ مِنَ المَغفِرَةِ في هذِهِ اللَّيلَةِ وَاَتمِم عَليَّ ما اتَيتَني فَاِنَّي عَبدُکَ المِسکينُ المُستَکينُ الضَّعيفُ الفَقَيرُ المَهينُ اَللّهُمَّ لاتَجعَلني ناسِياً لِذِکرکَ فيما اَولَيتَني وَلا لِاِحسانکَ فيما اَعطَيتَني وَلا ايسًا مِن اِجابَتِکَ وَان اَبطَاَت عَنّي في سَرَّاءَ اَو ضَرَّاءَ اَوشِدَّةٍ اَورَخاءٍ اَو عافُيَةٍ اَوبَلاءٍ اَو بُؤسٍ اَو نَعماءَ اِنَّکَ سَميُع الدَّعاءِ که اين دعاي جاودانه يادگار سيد الساجدين ( عليه السلام) است که کفعمي ازآن امام يگانه روايت نموده است .  8- دعا وطلب آمرزش ازخداوند وطلب مسائل دنيائي واخروي. روايت شده است خدمت حضرت رسول(صلي الله عليه وآله) عرض شد که اگرمن درک کردم شب قدر را چه ازخداوند خود بخواهم فرمودند: عافيت  9- دعا براي پدر ومادر، خويشاوندان وبرادران مؤمن زنده و طلب استغفار ورحمت براي مردگان  10- خواند ن دعاي جوشن کبيردرهرسه شب که فضيلت بسيار دارد .  اعمال مخصوص شب نوزدهم ماه مبارک رمضان  اين شب که يکي از ليالي قدر است شب ضربت خوردن مولي الموحدين حضرت علي ( عليه السلام) است که نداي  فزت ورب الکعبه « قسم به خداي کعبه رستگار شدم » او هنوز به گوش مي رسد . دراين شب که شيعيان عزادار امام اول خود هستند اولين مظلوم عالم ، شهيد محراب را واسطه قرار داده وبا اين اعمال به راز ونياز مي پردازند .  1- گفتن « استغفرالله ربي واتوب اليه » صد مرتبه  2- گفتن « اللهم العن قتلة اميرالمؤمنين » صد مرتبه  3- خواندن دعاي   ياَ ذَا الَّذي کانَ قَبل کُلَّ شَيءٌ ثُمَّ خَلَقَ کّلَّ شَيءٍ ثُمَّ يَبقي و يَفني کُلَّ شَيءٍ يا ذَاالذَّي لَيسَ کَمَثلِهِ شَيءٍ وَيا ذاالذَّي لَيسَ فِي السُّمواتِ العلي وَلا فِي الاَرضين السّفلي وَلا فَوقَهُنَّ وَلا تَحتَهُنَّ وَلا بَينَهُنَّ اِله يُعبدُ غَيرهُ لَکَ الحَمدُ حَمدًا لا يَقوي عَلي اِحصائِهِ اِلاَّ اَنتَ فَصَلّ عَلي مُحَمَّدٍ وَالِ مُحُمَّد صَلوةً لا يًقوي عَلي اِحصائها اِلاَّ اًنتَ . 4- خواندن اين دعا اَللّهُمَّ اجعَلَ فيما تَقضي وَتُقَدَّرُ مِنَ الاَمرِ المَحتُوم وَفيما تَفرُقُ مّنَ الَامِر الحَکيم في لَيلَةِ القَدرِوَفي القضاءِ الَّذي لايُرَدَّ وَلا يُبَدَّلُ اَن تَکتُبَني مِن حُجَّاجِ بَيتِکَ الحَرام المَبرُورِ حَجَّهُمُ المَشکُورِ سَعيُهُم المَغفورِ ذُنُوبُهُم المُکَفَّرَ عَنهُمَ سَيَّئاتُهُم واجعَلَ فيما تَقضي وَ تُقَدَّرُ اَن تُطيلَ عُمريَ و تَوسَّعَ عَلَيَّ في رِزقي وَتفعَلَ بي کذا وکذا و بجاي اين کلمه حاجت خود را ذکر کند.  اعمال مخصوص شب وبيست ويکم : فضيلت اين شب به مراتب از شب نوزدهم بيشتراست و بايداعمال مشترک شبهاي قدر از غسل واحياء ... را انجام داده و در روايات به غسل واحياء و تلاش و کوشش درعبادت دراين شب تأکيد فراوان شده است اما اعمال خاص اين شب :  1- خواند دعاهاي شبهاي دهه آخر ماه که از آن جمله اين دعا است که شيخ کليني درکتاب کافي ازامام صادق (عليه السلام ) روايت کرده که ايشان فرموده اند : آَعوُذُ بِجَلالِ وَجهِکَ الکرَيمِ اَن يَنقَضِيَ عَنِّي شَهرُ رَمَضانَ اَو يَطلُعَ الفَجرُ مِن لَيلَتي هذِهِ وَلَکَ قِبلي ذنب اَو تَبِعَة  تُعذِبُني عَليَه  2- خواندن دعا زيرکه کفعمي درحاشيه بلد الامين آنرا ازامام صاد ق( عليه السلام) نقل کرده که:  امام صادق ( عليه السلام )درهرشب ازدهه آخرماه مبارک رمضان بعداز نمازهاي ونوافل خود آنرا مي خواندند که در ثواب و فضيلت اين دعامي فرمودند : هرکه اين دعا را بخواند حق تعالي کوتاهي ها وگناهاني که ازاو درايام گذشته سرزده باشد را بخشيده و اورا از معاصي آينده در بقيه ماهها درامان نگهدارد وآن دعاي اين است :  اَللّهُمَّ اَدَّعَنّا حَقَّ ما مَضي مِن شَهرِ رَمَضانَ وَاغفِرلَنا تَقصيَرنا فيهِ وَتسَلَّمهُ مَقُبولاً وَلا تُؤاخِذ نا بِاِسرافِنا عَلي انَفسُنا وَاجعلنا مِنَ المَرحُومينَ وَلا تَجعَلنا مِنَ المَحرُومينَ  3- خواندن اين که ازامام صادق ( عليه السلام) نقل شده وايشان درهرشب ازدهه آخرآنرامي خوانند وآن دعااين است :  اَللّهُمَّ اِنَّکَ قُلتَ فِي کِتابکَ المُنزلَ شَهرُ رَمَضانَ الَّذي اُنزلَ فيهِ القُرآن هُديً لِلنَّاس وَ بَيَّناتٍ مِنَ الهُدي وَالفُرقانِ فَعَظَّمتَ حُرمَةَ شَهر رَمَضان بِما اَنزَلتَ فيهِ مِنَ القُرآنِ وَخَصَصتَهُ بِلَيلَةِ القَدرَ وَجََعَلَتَها خَيراً مِن اَلفِ شَهرٍاللَّهُمَّ وَهذِهِ اَيَّامُ شَهِر رَمَضانَ قَد انَقضَت وَلَيالِيهِ قَد تَصَرَّمَت وَ قَد صِرتُ يااِلهي مِنهُ اِلي ما اَنتَ اَعلَمُ بِهِ مِنَّي وَاَحصَي لِعَدَدِهِ مِنَ الخِلقِ اَجَمَعينَ فَاسئَلکَ بَما سَئَلَکَ بِهِ مَلائِکَتُکَ المُقَرَّبُونَ وَاَنبِياؤکَ المُرسَلوَنَ وَعَبادُکَ الصَّالُحُونَ اَن تُصَلِي عَلي مُحَمَّدٍ وَالَ مُحَمَِّدٍ وَاَن تَفُکَ رَقَبتي مِنَ النَّار وَ تُدخِلَني الجَنَّة بِرَحمَتِکَ وَاَن تَتَفَضَّل عَلَيَّ بِعَفُوکَ وَ کَرَمِکَ وَتَتَقَبَّلَ تَقَرُّبي وَتَستَجيبَ دُعائي وَتَمُنَّ عَلَيَّ بِالاَمنَ يَؤمَ الخُوفِ مِن کُِلَّ هَولٍ اَعددَتَهُ لَيَومَ القِيامةِ اِلهيَ وَاَعُوذُ بِوجهِکَ الکَريمِ وَ بِجَلالِکَ العَظيم اَن يَنقَضيَ اَيَّامُ شَهرُ رَمَضانَ وَلَيالَيهِ وَلَکَ قَبليَ تَبَعةٌ اَوذَنبٌ تُؤاخِذُني بِه اَو خَطيئَةٌ تَريدُ اَن تَقَتَصَّها مِنَّي لََم تَغَفرها لِي سَيَّدي سَيَّدي سَيَّدي اَسئلُکَ يالااِلهَ اِلاَّ اَنتَ اِذ لا اِلهَ اِلاَّ اَنتَ اِن کُنتَ رَضيتَ عَنَّي في هذَا الشَّهر فَازدَدعَنِّي رِضًا وَاِن لَم تَکنَ رَضيتَ عَنَّي فَمنَ الاَنِ فَارضَ عَنَّي يا اَرحَمَ الرَّاحِمينَ يا اللهُ يا اَحَدُ يا صَمَدُ يا مَن لَم يَلِد وَلَم يُولَد وَلَم يَکُن لَهُ کُفُواً اَحَدٌ 4- وبسيارگفتن اين دعا : يا مُلَينَّ الحَديدَ لِداوُدَ عَلَيهِ السَّلامُ يا کاشِفَ الضَّر وَالکَربِ العِظامِ عَن اَيّوبَ عَليه السَّلامَ اَي مُفَرَّجَ هَمَّ يَعقوُبَ عَليهَ السّلامُ اَي مِنقَّسَ غَمَّ يُوسفُ عَلَيه السَّلام صََّلَ عَليَ مَُحَمَّدٍ وَآلَ مُحَمَّدٍ کَمَا اَنتَ اَهلَهُ اَنَ تُصَّليَ عَلَيَهِم اَجمَعِيَن وَ اَفعَل بِيَ مَا اَنتَ اَهلَهُ وَ لَاتَفعَل بِيَ مَا اَنَا اَهَلهُ . 5- خواندن دعاي : يَا مُولَجَ الَلَّيلَ فِي اَلنَّهارَ وَ مُولَجِ اَلنَّهاَر فِي اَليَّلَل َوَمُخَرجَ الحَّيِّ مِنَ المَيِّتِ وَمِخرَج َالَمَيَّتِ مِنَ الَحَيِّ يَا رَازَقِ مِن يَشاءُ بِغَيرِ حِسَابٍ يا اَللهُ يا رَحمَنُ يَا اَللهُ ياَ رَحيمُ يَا اَللهُ يَا اَللهُ يَا اَللهُ لَکَ اَلاَسمَاءُ الحُسنيَ وَالَامَثالَ العُليَا وَالَکبَريَاءَ وَ َالا اَلاءُ اَسئَلُکَ اَن تُصَّليَ عَليَ مُحَمَّدٍ وَآلَ مُحَمَّدٍ وَاَن تَجعَلَ اسمِي فِيَ هَذِهِ اَلليَّلةِ فِي السُّعدَاءِ وَ رُوحِي مَعَ الشُّهدَاءِ وَِاحسَانَي فِي عَلّيّيَن وَاَسائَتيَ مَغفَوُرةً وَاَن تَهَبَ لِيَ يَقيَناً تَبَاشِرُ بَهِ قَلبيِ وَاِيَماناً يُذهِبُ الَشَّکَ عَنَّي وَ تُرضِيَني بِمَا قَسَمتَ لِيَ وَ آتنَا فِي الُّدنَِيا حَسَنةً وَفِي الاخِرَةِ حَسَنةً وَقِنَا عَذابَ النَّارَ الحَريقِ وَارزُقنَي فِيَها ذِکِرَکَ وَشُکَرَکَ وَالرَغبَةَ اِليَکَ وَالاَنابَةَ وَالتُوفيقَ لَمَّا وَفَّقتَ لَهُ مُحَمَّداً وَآلَ مُحَمَّدٍ عَلَيهِ وَعَليَهمُِ السَّلامُ  اعمال شب بيست وسوم  اين شب که شب آخر ازليالي قدراست بردو شب ديگر برتري دارد وهمانطورکه ذکرگرديد اعمال مشترک را انجام دهيم ومانند شب بيست ويکم ادعيه وارده درشبهاي آخررمضان را زمزمه نموده و اين دعاها را نيزبخوانيم:  يا َربَّ لَيلَة القَدرٍ وَجاَعَلهِاَ خَيِراً مِن اَلٍف شَهَروَرَبَّ اللَّيَلِ وَالُّنهارِ وَالجِبَالَ وَالبَحارِواَلظَُّلم وَالاَنوارِ وَ الاَرضِ وَاَلسَّماءِ يَابَاريُ يَا مُصَّور يَا حَنَّانُ ياَمَنَّانُ يَا اَللهُ يَا رَحمنُ يَا اَللهَُ يَا قَيُّومُ يَا اَللهُ يَا بَديُع يَا اَللهُ ياَ اَللهُ يَااَللهُ لَکَ اَلاَسَماءُ الحُسنَيَ وَاَلامَثَالُ العُليَّا وَاَلکَبرِياءُ وَاَلاَلاَءُ اَسئُلکَ اَن تُصَّليَ عََلَي مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمُّدٍ وَاَن تَجعَلَ اَسميَ فِي هذِهِ اَِللَّيَلةِ فِي السُّعَداءِ وَرِوحَي مَعَ الشُهدِاَءِ وَاَحسانِي فِي عَليَّيَّن وَاسَائتي مَغفُورَةٍ وَاَن تَهَبَ لي يَقَينٍا تبُاشِر بِهِ قَلِبِي وَ اِيمَاناً يَذَهَبُ الشَّکَ عَنَّي وَتُرضَيِني بِمَا قَسَمتَ لِيَ وَآتِنَا فِِي الدُّنِيَا حَسَنة وَفِي الاَخِرَة حَسنة وَقِنَا عَذابَ النَّارَ الحَريَِق وَارُزقَنيِ فِيَها ذَکرَکَ وَشُکَرکَ وَالرَّغَبَةَ ِاليَکَ وَالاَنَابةً وَالتُوفِيَق لَمَّا وَفَقَتَ لَهُ مُحَمَّداً وَآلِ مُحَمَّدٍ عَلَيِهُم الُّسلامُ .  2- دعاي فرج :   الهم کل لوليک اَلحُجَّةً بنِ الحَسَنَ صَلوَاتُکَ عَلَيهِ وَعَلَي آَبَائِهِ فِي هِذِه السَّاعَةَ وَفِي کُلَِّ سَاعَةٍ وَليَّاً وَحَافَظاً وَقَائِداً وَنَاصِراً وَدَليلاً وَعَيناً حَتَّي تُسَکنَهُ اَرضَکَ طَوعًا وَتُمَتعَهُ فِيَها طَويَلاً وهمچنين ميخوانيم :  يَا مُدَّبَر اُلامُوُر يَا بَاعِثَ مِن فِي القُبُور يَا مُجرَيَ البُحوُر ياَ مُليَنَّ الحَديَد لِداوُدَ صَلِّ عَلَي مُحَمَّدٍ وَالِ مُحَمَّدٍ وَاَفَعل بِيَ کَذاَ کَذَا  وبجاي اين کلمه حاجات خود را طلب مي نمائي که شرائط خواندن اين دعا وحالت آن بدين منوال است که درهنگام گفتن يا مُدَبَّرالامُور دستهاي خود را به سوي آسمان بلند نمائيد واين دعا را بخوانيد . درپايان با آرزوي قبولي طاعات وعبادات شما عزيزان دراين ماه مبارک ازهمه شما بزرگواران ملتمسانه مي خواهيم که ما را از دعاي خيرتان دراين ليالي وايام بي نصيب نگذاريد.

 

نوشته شده توسط مجنون الحسن (ع) در جمعه بیست و نهم شهریور 1387 ساعت 17:32 موضوع ليلة القدر خير من الف شهر | لینک ثابت

محمّد،احمد،ماحی، عاقب، حاضر، رسول الرحمة، رسول التوبه، رسول الامم

 المقتفی، القثم ،الشاهد، البشیر ،النذیر، السراج المنیر، المتوکل ، الفاتح

 الامین، الخاتم، المصطفی ،الرسول ،النبی ،الامی، المزّمل ،المدّثّر ،الکریم

 النور، العبد، الرووف ،الرحیم ،طه، یس، منذر، مذکر.

نام او در نزد :

اهل بهشت عبد الکریم

اهل آتش عبدالجبار

اهل عرش عبد المجید

نزد سایر ملائکه عبدالحمید

نزد پیامبران عبد الوهاب

در صحراها عبدالقادر

در دریاها عبدالمهیمن

نزد ماهیان عبدالقدّوس

نزد حیوانات عبدالغیاث

نزد پرندگان عــبدالغفار

در تورات مود مود

در انجیل طاب طاب

در صحف عاقب

در زبور فاروق

نزد خداوند طه

نزد مومنین محـــــــــــــــمّد

                          

 

نوشته شده توسط مجنون الحسن (ع) در چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387 ساعت 16:49 موضوع نامهای پیامبر در میان ملتها وادیان مختلف | لینک ثابت

 

 

 

کسانى که خودشان اهل علم و تحقيق نيستند بايد از طريق دو نفر از اهل خبره که عادل باشند، مرجعيت و اعلميت شخصى را بفهمند..

راه ديگر اين است که عده‏اى از اهل علم که مى‏توانند مجتهد و اعلم را تشخيص دهند و از گفته آنان اطمينان پيدا مى‏شود، مجتهد بودن يا اعلم بودن کسى را تصديق کنند.(1)

خصوصيات و شرايط مرجع تقليد عبارت است از: مرد، بالغ، عاقل، شيعه دوازده امامى، حلال زاده و زنده و عادل باشد و بنابر احتياط واجب حريص به دنيا نباشد و از ديگران اعلم باشد.(2)

وقتى که مرجع تقليد شخصى از دنيا رفت مى‏تواند به اجازه يک مرجع تقليد زنده بر مرجع قبلى باقى باشد و مى‏تواند به مرجع تقليد زنده مراجعه کند

دليل لزوم تقليد:

اولاً، عقل دلالت مى‏کند بر اين که اگر چيزى را نمى‏دانيد سؤال کنيد و به متخصّص مراجعه کنيد و قرآن هم مى‏فرمايد: «فاسئلوا اهل الذکر ان کنتم لا تعلمون».(3)

«اگر نمى‏دانيد از اهل ذکر (دانايان) سؤال کنيد».

عقل حکم مى‏کند که انسان يا بايد خودش متخصّص باشد يا به متخصص مراجعه کند و يا احتياط کند. اين دليل فطرى و عقلى در فطرت هر انسانى نهفته است و بناى همه مردم دنيا هم بر همين روش است.(4)

مردم و عقلاى عالم در کارهايشان يا صاحب نظر و متخصص‏اند يا به متخصص در هر امرى مراجعه مى‏کنند، در بيمارى‏ها به پزشک مراجعه و در امور ساختمانى به بنّا و معمار و مهندس مراجعه مى‏کنند...

دليل بقا بر مجتهد ميت:

نظريات و فتاواى مجتهد که در رساله‏اش مضبوط است مانند نقشه‏اى است که مهندس ترسيم کرده و بديهى است وقتى که مهندس از دنيا رفت باز آن نقشه ساختمانى قابل استفاده است. يا مانند نقشه قالى است. وقتى که آن نقشه کش (نقاش) از دنيا رفت باز از نقشه او در بافتن قالى استفاده مى‏کنند. مگر اين که مجتهد زنده از آن مجتهد ميّت، متخصص‏تر و أعلم باشد در اين جا عقل حکم مى‏کند که بايد از نظريات اين مجتهد حىّ و زنده که اعلم است تقليد کرد.

امّا دليل براى شرايط مجتهد: بلوغ و عقل دو شرط از شرايط مجتهدى است که مى‏توان از او تقليد کرد؛ زيرا غير بالغ بر فرض اين که بتواند مجتهد بشود، مورد اعتماد نيست، چون احتمال اين را مى‏دهيم که اين بچه (غير بالغ) از باب اين که مى‏داند که بر بچه تکليفى نيست و گناهى ندارد، مرتکب خلاف واقع شده باشد و از غير عاقل (ديوانه) هم نيم توان تقليد کرد و دليلش معلوم است.

امّا اين که بايد شيعه اثنى عشرى و امامى باشد در روايت از امام کاظم(ع) آمده:

«لا تأخذنّ معالم دينک عن غير شيعتنا؛(5)

هم چنين مجتهد بايد عادل باشد اولاً بر غير عادل اعتمادى نيست ممکن است دروغ بگويد، خلاف واقع بگويد و ثانياً در روايت آمده که امام صادق(ع) فرمود:

«ان تعرفوه بالسّتر و العفاف و کفّ البطن و الفرج و اليد و اللّسان و يعرف باجتناب الکبائر...؛(6)

مجتهد را به پاکى و صداقت و عفت بشناسيد و بدانيد که از گناهان کبيره دورى مى‏کند».

در مورد مرد بودن مجتهد دليل متقنى وجود ندارد و فقط ظاهر اخبار دلالت دارد بر اين که مرد باشد، ولى درروايت مشهوره ابى خديجه فرموده:

«انظروا إلى رجلٍ منکم يعلم شيئاً من قضائنا...».(7)

8. همان، ص 43.

البته بحث علمى‏تر و اجتهادى احتياج به تحقيق بيشتر دارد، ما بدين مقدار براى عموم کافى مى‏دانيم.

پى نوشت‏ها:

1. توضيح المسائل مراجع، ج 1، مسئله 3.

2. همان، مسئله 2.

3. انبياء(21) آيه 7.

4. مستمسک العروة الوثقى، ج 1، ص 6.

5. مستمسک العروة الوثقى، ج 1، ص 42.

6. همان، ص 47.

7. مستمسک العروة الوثقى، ج 1، ص 44.

در اين روايت کلمه (رجل) يعنى (مرد) دارد. البته کلمه (من قضائنا) دارد که قرينه است که مربوط به قضاوت مى‏شود. نه مربوط به مرجع تقليد بعضى از علماء فرموده‏اند که خنثى و زن هم مى‏توانند مجتهد و مرجع باشند.(8)

 

نوشته شده توسط مجنون الحسن (ع) در چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387 ساعت 16:43 موضوع راه شناخت مرجع تقلید و خصوصیات و شرایط آن چیست ؟ | لینک ثابت

   

۱) توکل در امور
۲) شرکت در خیر
۳) چشم‌پوشی از انتقام                                                 
۴) یاری به مظلوم
۵) پایداری در حوادث
۶) خوشروئی با همسر
۷) ملایمت با نادان
۸) تأمل در جواب

۹) احترام به مهمان
۱۰) جوانمردی با فرد شکست‌خورده
۱۱) دلجوئی از غریبان
۱۲) دوری از شهوت
۱۳) راستی در گفتار
۱۴) پیش‌دستی کردن در سلام
۱۵) نوازش بر یتیم‌ها
۱۶) احترام به پدر و مادر
۱۷) دوری از کبر
۱۸) پرهیز از غیبت
۱۹) پیروزی در جهاد
۲۰) اصرار در طاعت
۲۱) مخالفت با نفس
۲۲) سعی در اخلاص
۲۳) مصاحبت با افراد نیک
۲۴) شکر بر نعمت
۲۵) بخشش با قدرت
۲۶) عبادت از مریض
۲۷) ایثار بر افراد مسکین
۲۸) خدمت به خلق
۲۹) ادب در کلام
۳۰) عطا در مقام
۳۱) صبر در مصیبت‌ها
۳۲) مهربانی با مردم
۳۳) وفا در عهد
۳۴) دادرسی در داوری
۳۵) نظافت در پوشش
۳۶) کناره‌جوئی در بخل
۳۷) اندازه در معاش
۳۸) تفکر در امور
۳۹) پرهیز از خشم
۴۰) استقامت در کار

 

نوشته شده توسط مجنون الحسن (ع) در چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387 ساعت 16:5 موضوع چهل پند از حضرت علی (ع) | لینک ثابت

  مقدمه
بدون ترديد در ميان زنان و بانوان اسلامی  ، فاطمه زهرا ( ع ) محبوبترين
چهره دينی ، علمی ، ادبی ، تقوايی و اخلاقی در ميان مسلمانان و ديگر مردم جهان به
شمار مي رود . شخصيت فاطمه زهرا ( ع ) سيده نساء العالمين ( سرور زنان جهان )
اسوه و الگويی تام و تمام برای تمام زنان عاشق عفت و فضيلت است .
در دامن پاک فاطمه زهرا ( ع ) بود که دو امام بزرگوار و دو شخصيت ممتاز
عالم بشری ، حضرت امام حسن ( ع ) مظهر حلم و وقار و حضرت امام حسين ( ع ) سرور
شهيدان تربيت يافتند ، و نيز زينب کبری ( ع ) حماسه مجسم و مجسمه شجاعت و
نمونه يکتا در سخنوری و حق طلبی که پيام حسينی و حماسه عاشورا را در جهان اعلام
کرد و نقاب شرک و ريا و پستی و دنياپرستی را از چهره يزيد و يزيديان به يک سو
زد . کيست که نداند که مادر در تربيت فرزندان بويژه دختران ، سهم بسيار زيادی 
دارد ، و فاطمه زهرا ( ع ) بود که روح آموزش و پرورش اسلامی را در مهد عفت و
کانون تقوای خانوادگی  به پسران و دختران خود آموخت .
پدر و مادر : فاطمه يگانه دختر بازمانده پيغمبر ( ص ) از خديجه کبری 
مي باشد . چه بگويم درباره پدری که پيغمبر خاتم و حبيب خدا و نجات دهنده بشر از
گمراهی و سيه کاری بود ؟ چه بگويم درباره پدری که قلم را توان وصف کمالات اخلاقی 
او نيست ؟ و فصيحان و بليغان جهان در توصيف سجايای او عاجز مانده اند ؟ و اما
مادرش خديجه دختر خويلد از نيکوترين و عفيفترين زنان عرب قبل از اسلام و در
دوره اسلامی نخستين زنی که به پيامبر اکرم ( ص ) ، شوهرش ، ايمان آورد و آن چه
از مال دنيا در اختيار داشت - در راه پيشرفت اسلام - کريمانه بذل کرد .
درجه وفاداری خديجه ( ع ) نسبت به پيامبر ( ص ) را در بذل مال و جان و
هستي اش ، تاريخ اسلام هرگز فراموش نخواهد کرد . همچنان که پيامبر اکرم نيز تا
خديجه زنده بود زنی ديگر نگرفت و پيوسته از فداکاريهای او ياد مي کرد .
از عايشه ، زوجه پيامبر ( ص ) ، نقل شده است که گفت : " احترام هيچ يک
از زنان به پايه حرمت و عزت خديجه نمي رسيد . رسول الله ( ص ) پيوسته از او به
نيکی ياد مي کرد و به حدی او را محترم مي شمرد که گويا زنی مانند خديجه نبوده
است " .
عايشه سپس نقل مي کند : روزی به پيغمبر ( ص ) گفتم : او بيوه زنی بيش
نبوده است ، پيغمبر سخت برآشفت به طوری  که رگ پيشاني اش برآمد . سپس
فرمود : به خدا سوگند بهتر از خديجه کسی برای من نبود . روزی که همه مردم کافر و
بت پرست بودند ، او به من ايمان آورد . روزی که همه مرا به جادوگری و دروغگويی 
نسبت مي دادند ، او مرا تصديق کرد ، روزی که همه از من روی مي گردانيدند ، خديجه
تمام اموال خود را در اختيار من گذاشت و آنها را در راه من بی دريغ خرج کرد .
خداوند از او دختری به من بخشيد که مظهر پاکی  و عفت و تقوا بود . عايشه سپس
مي گويد : به پيغمبر عرض کردم از اين سخن نظر بدی  نداشتم و از گفته خود پشيمان
شدم .
باری ، فاطمه زهرا ( ع ) چنين مادری داشت و چنان پدری .
گفته اند : خديجه از پيغمبر ( ص ) هفت فرزند آورد :
قاسم که کنيه ابو القاسم برای پيغمبر از همين فرزند پيدا شد . وی قبل از
بعثت در دو سالگی درگذشت . عبد الله يا طيب که او هم قبل از بعثت فوت شد .
طاهر ، که در آغاز بعثت متولد شد و بعد از بعثت درگذشت . زينب که به ازدواج
ابو العاص درآمد . رقيه که ابتدا با عتبه و پس از آن با عثمان بن عفان ازدواج
کرد و در سال دوم هجرت درگذشت . ام کلثوم که او نيز به ازدواج عثمان - پس از
رقيه - درآمد و در سال چهارم هجرت درگذشت . هفتم فاطمه زهرا ( س ) که به
ازدواج حضرت علی ( ع ) درآمد و سلاله پاک امامان بزرگوار ما ثمره اين ازدواج
پر شوکت و برکت است .
ولادت فاطمه زهرا ( ع ) را روز بيستم جمادی  الثانی سال پنجم بعثت مي دانند
که در مکه اتفاق افتاد . بنابراين در هنگام هجرت ، سن آن بانوی يگانه نزديک نه
سال بوده است .
نامها و لقبهايی که فاطمه ( ع ) دارد ، همه بازگوينده صفات و سجايای 
ملکوتی اوست ، مانند : صديقه طاهره ، زکيه ، زهرا ، سيدة النساء العالمين و خير
النساء و بتول ... .
کنيه های آن حضرت : ام الحسن ، ام الحسنين ، ام الائمة ... .
و شگفت تر از همه " ام ابيها " يعنی " مادر پدرش " مي باشد که نشان دهنده
علاقه بسيار زياد فاطمه ( ع ) است به پدر بزرگوارش و اين که با همه کمی سن از
آغاز کودکی پناهگاه معنوی و تکيه گاه روحی - بعد از خداوند متعال - مانند خديجه
برای پدر بزرگوارش بوده است .
لقب ام ابيها را پيغمبر ( ص ) به دختر عزيزش عنايت کرد . چون کلمه
" ام " علاوه بر مادر ، به معنی اصل و منشأ هم به کار مي رود و مانند " ام
الخبائث " که به شراب ( سرچشمه همه زيانها و بديها ) مي گويند و " ام القری "
که به مکه معظمه گفته مي شد ، بنابراين ام ابيها به معنی  منشأ و اصل و مظهر نبوت
و ولايت است ، و براستی زهرا ( س ) درخت سايه گستری بود که ميوه های شيرين
امامت و ولايت را به بار آورد .

دوران زندگی فاطمه زهرا ( ع )
فاطمه زهرا ( س ) وارث صفات بارز مادر بزرگوارش خديجه بود - در جود و
بخشش و بلندی نظر و حسن تربيت وارث مادر و در سجايای ملکوتی وارث پدر و
همسری دلسوز و مهربان و فداکار برای شوهرش علی ( ع ) بود . در لوح دلش جز
خداپرستی و عبادت خالق متعال و دوستداری پيامبر ( ص ) نقشی نبسته و از ناپاکی 
دوران جاهليت و بت پرستی به دور بود .
نه سال در خانه پر صفای مادر و در کنار پدر و نه سال ديگر را در کنار شوهر
گرانقدرش علی مرتضی ( ع ) دوش به دوش وی  در نشر تعليمات اسلام و خدمات
اجتماعی و کار طاقت فرسای خانه ، زندگی کرد . اوقاتش به تربيت فرزند و کار
و نظافت خانه و ذکر و عبادت پروردگار مي گذشت . فاطمه ( ع ) دختری است که در
مکتب تربيتی اسلام پرورش يافته و ايمان و تقوا در ذرات وجودش جايگزين شده
بود.
فاطمه در کنار مادر و آغوش پر مهر پدر تربيت شد و علوم و معارف الهی را
از سرچشمه نبوت فراگرفت و آنچه را به سالها آموخته ، در خانه شوهر به مرحله
عمل گذاشت و همچون مادری سالخورده و کدبانويی آزموده که تمام دوره های زندگی را
گذرانده باشد - به اهل خانه و آسايش شوهر و تربيت فرزندان - توجه مي کرد و نيز
آنچه را در بيرون خانه مي گذشت ، مورد توجه قرار مي داد و از حق خود و شوهرش
دفاع مي کرد .

چگونگی ازدواج فاطمه ( ع ) و علی  ( ع )
از آغاز معلوم بود و همه مي دانستند که جز علی ( ع ) کسی همسر ( کفو ) فاطمه
دختر پيامبر عاليقدر اسلام نيست . با وجود اين ، بسياری از ياران و کسانی که خود
را به پيغمبر ( ص ) نزديک احساس مي کردند ، به اين وصلت چشم داشتند و اين
آرزو را در دل مي پروردند .
نوشته اند : پس از اين آزمونها عده ای از اصحاب به حضرت علی ( ع )
مي گفتند : چرا برای ازدواج با يگانه دختر پيغمبر ( ص ) اقدام نمي کنی ؟
حضرت علی ( ع ) مي فرمود : چيزی ندارم که برای  اين منظور قدم پيش نهم .
آنان مي گفتند : پيغمبر ( ص ) از تو چيزی نمي خواهد .
سرانجام حضرت علی ( ع ) زمينه را برای  طرح اين درخواست آماده ديد .
روزی به خانه رسول اکرم ( ص ) رفت . اما شدت حيا مانع ابراز مقصود شد .
نوشته اند دو سه بار اين عمل تکرار گرديد . سومين بار پيغمبر اکرم ( ص ) از علی 
( ع ) پرسيد : آيا حاجتی داری ؟
علی ( ع ) گفت : آری . پيغمبر فرمود : شايد برای خواستگاری زهرا آمده ای ؟
علی عرض کرد : آری . چون مشيت و امر الهی بر اين کار قرار گرفته بود و پيامبر
از طريق وحی بر انجام دادن اين مهم آگاه شده بود ، مي بايست اين پيشنهاد را با
دخت گراميش نيز در ميان بگذارد و از نظر او آگاه گردد .
پيامبر ( ص ) به دخترش فاطمه گفت : تو علی را خوب مي شناسی ، علی 
نزديکترين افراد به من مي باشد . در اسلام ، سابقه فضيلت و خدمت دارد . من از
خدا خواستم برای  تو بهترين شوهر را برگزيند .
خداوند مرا به ازدواج تو با علی امر فرموده است . بگو چه نظر داری ؟
فاطمه ساکت ماند . پيغمبر سکوت او را موجب رضا دانست و مسرور شد و صدای 
تکبيرش بلند شد . آن گاه پيامبر ( ص ) بشارت اين ازدواج را به علی ( ع )
فرمود و مهر فاطمه را 400مثقال نقره قرار داد و در جلسه ای که عده ای از اصحاب
بودند ، خطبه عقد را قراءت کرد و اين ازدواج فرخنده انجام شد . گفتنی است که
علی ( ع ) جز يک شمشير و يک زره و شتری برای  آب کشی چيزی در اختيار نداشت .
پيغمبر ( ص ) به علی فرمود : شمشير را برای  جهاد نگه دار ، شترت را هم برای 
آب کشی و سفر حفظ کن ، اما زره خود را بفروش تا وسايل ازدواج فراهم شود .
پيغمبر ( ص ) به سلمان فرمود : اين زره را بفروش . سلمان زره را به پانصد درهم
فروخت . سپس گوسفندی را کشتند و وليمه عقد ازدواج دادند . اين جشن در ماه رجب
سال دوم هجرت انجام شد . تمام وسايلی که به عنوان جهيزيه به خانه فاطمه زهرا
( ع ) دخت گرامی پيامبر ( ص ) آورده شده است ، از 14قلم تجاوز نمي کند :
چارقد سرانداز - دو عدد لنگ - يک قطيفه - يک طاقه چادر پشمی - 4 بالش -
يک تخته حصير - قدح چوبی - کوزه گلی - مشک آب - تنگ آبخوری - تختخواب چوبی 
- يک طشت لباسشويی - يک آفتابه - يک زوج دستاس و مقداری عطر و بخور . اين
است جهيزيه و تمام اثاث خانه فاطمه زهرا زوجه علی ( ع ) سرور زنان عالم . در
شب زفاف - به جای خديجه که به جهان باقی شتافته بود ، سلمی دختر عميس مواظبت
از فاطمه زهرا را بر عهده داشت - و رسول اکرم ( ص ) خود شخصا با عده ای از
مهاجر و انصار و ياران باوفا در مراسم عروسی  شرکت فرمود - از بانک تکبير و
تهليل فضای کوچه های مدينه روحانيتی خاص يافته بود و موج شادی و سرور بر قلبها
مي نشست . پيامبر گرامی دست دخترش را در دست علی گذاشت و در حق آن زوج
سعادتمند دعای خير کرد و آنها را به خداوند بزرگ سپرد . و بدين سان و با همين
سادگی عروسی بهترين مردان و بهترين زنان جهان برگزار شد .

از شادی  تا اندوه
در سال يازدهم هجری در آخر ماه صفر رحلت جانگداز پيامبر ( ص ) پيش آمد و
چه دردآور بود جدايی اين پدر و دختر - پدری چون پيامبر گرامی که هميشه هنگام سفر
با آخرين کسی که وداع مي کرد و او را مي بوييد و مي بوسيد ، دخت گراميش بود و چون
از سفر بازمي گشت ، اولين ديدار را با دخترش داشت . پيوسته از حالش جويا مي شد
و رازی از رازها را در گوش جانش مي گفت و دختری  که پيوسته از کودکی در کنار
پدر بود و از او پرستاری مي کرد ، گاهی با زنان هاشمی به ميدان جنگ مي شتافت تا
حال پدر را جويا شود . چنانکه در جنگ احد که به دروغ آوازه درافتاد که پيامبر
( ص ) در جنگ کشته شده ، به دامنه کوه احد شتافت و سر و صورت خونين پدر را
شستشو داد و از خاکستر حصيری که سوخته بود بر جراحات پدر پاشيد و از زخمهای آن
حضرت مواظبت کرد تا بهبود يافت - دختری که لحظه به لحظه که از کارهای 
خانه داری و بچه داری فراغت مي يافت ، به خدمت پدر مي رسيد و از ديدارش بهره مند
مي شد ... آری لحظه جدايی اين چنين پدر و دختری  فرارسيد و چه زود فرارسيد .
پيامبر ( ص ) در بستر بيماری افتاد و رنگ رخسارش نمايانگر واپسين لحظات
عمرش بود .
عايشه روايت مي کند که پيغمبر ( ص ) در حالت جان دادن و آخرين رمقهای 
حيات ، دختر عزيزش فاطمه ( ع ) را خواست و نزديکش نشانيد و در گوش او رازی 
گفت که فاطمه سخت به گريه افتاد . پس از آن سخن ديگری گفت که ناگهان چهره
فاطمه شکفته شد . همگان از ديدن اين دو منظره متضاد متعجب شدند . راز اين
رازگويی را از حضرت فاطمه زهرا خواستند ، فرمود : نخست پدرم خبر مرگ خود را
به من گفت ، بسيار محزون شدم و عنان شکيبايی از دستم بشد ، گريه کردند ، او نيز
متأثر شد ، ديگر بار در گوشم گفت : دخترم ! بدان تو نخستين کسی از خانواده هستی 
که به زودی به من ملحق خواهی شد . به شنيدن اين بشارت خوشحال شدم . پدرم فرمود
راضی  هستی که " سيده نساء العالمين و سيده نساء هذه الامة " باشی ؟ فاطمه گفت :
به آنچه خدا و تو بپسنديد راضي ام .
باری ، فاطمه سرور زنان عالم و سرور زنان اين امت - اين نو گل خندان باغ
رسالت بر اثر تندبادهای حوادث ، زود پر پر شد و چندی بعد از پدر بزرگوارش به
وی پيوست . وه که چه کوته بود عمر آن ملکه اسلام .
آری ، مرگ پدری مهربان و دگرگونيهايی  که پس از رسول خدا ( ص ) روی 
نمود ، روح و جسم دختر پيغمبر ( ص ) را آزرده ساخت . وی در روزهايی که پس از
مرگ پدر زيست ، پيوسته رنجور ، پژمرده و گريان بود . هرگز رنج جدايی پدر را
تحمل نمي کرد و برای همين بود که چون خبر مرگ خود را از پدر شنيد لبخند زد . او
مردن را بر زيستنی جدا از پدر ، ترجيح مي داد .
سرانجام ، آزردگيها و ناتوانی تا بدان جا کشيد که دختر پيغمبر ( ص ) در
بستر افتاد . در مدت بيماری او ، از آن مردان جان بر کف ، از آن مسلمانان
آماده در صف ، از آنان که هر چه داشتند ، از برکت پدر او بود ، چند تن او را
دلداری دادند و يا به ديدنش رفتند ؟ ظاهرا جز يکی  دو تن از محرومان و ستمديدگان
چون بلال و سلمان کسی از اين بانوی گرانقدر غم خواری  نکرد . اما زنان مهاجر بويژه
انصار ، که از آزردگی و بيماری فاطمه ( ع ) خبر يافتند ، با مهربانی نزد او گرد
آمدند و از او عيادت و دلجويی نمودند . دختر پيامبر ( ص ) در بستر بيماری 
نيز ، در پاسخ کسانی که از او احوالپرسی مي کردند ، سخنانی فصيح و بليغ بر زبان
مي راند . سخنانی که در آن روز ، درد دل و گله و شکوه بانويی داغديده و ستم رسيده
مي نمود ، اما بحقيقت اعلام خطری بود ، که مسلمانان را از تفرقه افکنی و
فتنه انگيزی در آينده بيم مي داد . باری ، دخت پيامبر ( ص ) گفتنيها را گفت و
بر اثر مصائب جانکاه و دوری از پدر مهربان گرانقدرش رسول مکرم ( ص ) به
" گلشن رضوان " شتافت .

 

نوشته شده توسط مجنون الحسن (ع) در چهارشنبه بیستم شهریور 1387 ساعت 13:4 موضوع حضرت زهرا فاطمه (ٍس) | لینک ثابت

                          

---

                                               مــــرغ دل يــــك بـــام دارد دو هـــوا

                                           گــه مــديــنـه مـي رود گــه نــيـنــوا

       مي پــرد گــاهي بــه گــلزار بــقــيـع

                                          مـي نـشيند پـــشـت ديـــوار بـقـيــع

        مــي گــذارد ســر بـر ســردار ديــن

                                          اشــك ريــزان در غــم بــانـوي ديــن

       عـرضـه ميدارد كـه اي شهر رســول

                                          در كــجــا مــخـفي بــود قـبـر بـتــول

       از تــمــام نــخـل هــا پــرســيــده ام 

                                          آري امــا پـــاسـخـي نـــشـنـيـده ام

       يـا امـیرالـمـومـنين(ع) روحي فـداك

                                          آسـمـان را دفـــن كــردي زيـر خــاك

       آه را در دل نـــهـــان كــــردي چــــرا

                                          مـــاه را در گــل نــهــان كــردي چـرا

       عـلي(ع) مـولاي مـظلـومـان عـالــم

                                          بــگــو از نــارفـيـقــان چــون بـنـالــم

       از آن شـامي كه سـر در چـاه كردي

                                         مــرا از درد خــويــش آگـــاه كـــردي

        طـــنـيـن نـــالــه در افـــلاك افـــتــاد

                                         تـــمـام آسـمــان بــر خـــاك افـــتــاد

       پــر و بــال تو زهراء(س)را شكستند

                                         تــو را بـا ريـسـمـان فـتـنـه بـسـتـنـد

        تـو را در گـوشـه اســرت نـشـانـدنـد

                                         مــرا در آتــش حــسـرت كـشـانـدنـد

        كـدامين شب از آن شب تيـره تر بود

                                         كـه زهـراء(س) حايل ديـوار و در بود

        پـر و بـال تـو زهراء(س) را شكستند

                                         تــو را بـا ريـســمان فـتـنـه بـسـتـنـد

        تــنـت را در دل شــب غــسـل دادم

                                        تو را با اشك زينب (س) غسل دادم

         كدامين شب از آن شب تـيره تر بود

                                         كه زهـراء (س)حايل ديـوار و در بود

---

گرفته  بوی شهادت  شب وفاتش  را

بیا  مرور کن  ای اشک  خاطراتش را

مورخان  بنوشتند  با   سرشک یتیم

هجوم درد   به  سر تا سر  حیاتش را

سه سال شعب ابیطالب و شکنجه وظلم

چقدر  مرگ خدیجه  فسرد  ذاتش   را

چه سنگها  که بر آیینهُ  وجودش خورد

چه طعنه ها که ابوجهل زد  صفاتش را

برای غارت جانش قریش خنجر بست

ولی  خدای علی  خواسته نجاتش  را

دلش چو ماه شکست و دو نیم شد اما

ندید  سبزی یِ  باران  معجزاتش   را

حرا  شروع رسالت   غدیرخم   پایان

ادا نمود   تمامی یِ   واجباتش  را

...وبعد غیر علی هر که رفت در محراب

شنید  نعرهُ   لا تقربو الصلاتش   را

---

                         جبریل  از آسمان   تبسم  آورد

                 شیرینی دین برای  مردم  آورد

                نعمت ز ولایت علی بهتر چیست؟

                 والله  که «أ تممت علیکم» آورد

                           *************

                 در آینه مهر و مه شکوفایی کرد

                 دستان  علی  بلند با لایی  کرد

                 آنروز  خداوند  خودش  مردم  را

                 از سوره  مائده   پذیرایی   کرد

---

                      ای شیعه امیر را فراموش مکن

                      خورشید غدیر را  فراموش مکن

                      مانند یتیمان سوی مولا بشتاب

                      مسکین و اسیر را فراموش مکن

---

دمی که خاطره ات را مرور خواهم کرد

قسم به یاد تو حس غرور خواهم کرد

 

سوار جاده ی اندیشه ام   نمی دانم

ز کوچه های خیالت عبور خواهم کرد ؟

 

 

بزرگی  تو   در  آیینه ام      نمی گنجد

ز  یازده فلک  آیینه جور  خواهم کرد

 

 

تو حاضری  و منم غایب از رسیدنها

دعا کنی  تو برایم  ظهور خواهم کرد

 

 

زکفشهای خودم دل نکنده با چه امید

نشسته ام که تماشای نور خواهم کرد ؟

---

دنیای   بی نگاه تو  تاریک و مبهم  است

بی تو  تمام  زندگی  ما  جهنم   است

ای  آفتاب سیصدو  چندین  قمر   بگو

تا جنگ بدر  دیگرتان  چند تا کم  است

نور تو  خامُشیی  همه  اعتراض هاست

این راز سجده های ملایک به آدم است

با  پنجه های ظلم  به روی  گلوی عدل

دیگر   بهار   آمدن تو   مسلم     است

صبح  طلوع جمعه  دلم  آفتابی   است

اما  غروب  مثل   غروبِ محرّم   است

روشن  کنید    مرگ     کجا میبرد   مرا

ای مردمان بهشت من اکنون در عالم است

---

ای کوه صبر محمل تو نور طور داشت 

 یعنی خدا به بزم غم تو حضور داشت   

                                               

بر بال  جبرییل امین  بوده ای  سوار

در کعبه ای که پرده زگیسوی حور داشت

 

ای  مادر مصیبت وغم   مادر تو  هم

دیشب  عزا  کنار  ضریح تنور  داشت

 

ای سر شکسته بهر ملاقات تو  سری

با  پای نیزه پیش نگاهت  عبور داشت

 

با خطبه ات  ملایکه هم   گریه میکنند

پس شام  از چه بود که روز سرور داشت

---

 

نوشته شده توسط مجنون الحسن (ع) در چهارشنبه بیستم شهریور 1387 ساعت 13:2 موضوع شعر | لینک ثابت

 

رسول خدا (ص)مي فرمايد:
دوركعت نماز در دل شب ازدنيا و آنچه در آن است نزد من محبوبتر است

امام صادق (ع) مي فرمايد:
نماز شب آثار هفتگانه دارد كه عبارتند از:1-چهره را نيكو كند..2 – اخلاق را زيبا كند..3 – انسان را خوشبو نمايد..4 – روزي را مقدرمي سازد.. 5 – باعث اداء قرض مي شود.. 6 – غم و غصه راازبين مي برد.. 7 – چشم را روشني مي بخشد..

رسول خدا مي فرمايد:
كسي كه در شب نماز گذارد چهره اش در روز نيكو و نوراني مي شود.

ازامام سجاد سوال شد. براي چه كساني كه در دل شب به راز ونياز مي پردازند زيباترين مردم اند؟آن حضرت فرمود:براي اينكه آنها درشب با خداي خويش خلوت مي كنند و به راز و نياز مي پردازند وخداوند سبحان هم آنها رابه نور خودش مزين مي نمايد.

رسول اكرم (ص) مي فرمايد :
اگر مردم ميدانستند كه (دراثرنخواندن نماز شب) چهار ثواب بزرگ و پاداش هميشگی را از دست داده اند ، گريه هايشان بر از دست دادنش طولاني ميشد.

چگونه نماز شب بخوانيم؟

نماز شب رو به چند صورت ميشه خوند و دعا ها و اذکار زيادی هم داره..البته چون يه عمل مستحبی هست ميشه اون رو کوتاه تر هم کرد:

۱- يازده رکعت ( ۴ نماز دو رکعتی مثل صبح به نيت نماز نافله شب +۲ رکعت نماز مثل نماز صبح به نيت شَفع + ۱ رکعت نماز به نيت وَتر )

هر سوره و دعائی هم که دوست داری بخون

۲- می تونی کوتاه تر و خلاصه تر بخونی :  (۲ رکعت به نيت شَفع + ۱ رکعت به نيت وَتر )

۳- اينم برای اونهائی که مثل من تنبليشون مياد ( ۱ رکعت نماز به نيت وَتر )

توجه کنيد که اصل نماز شب رکعت آخر اون هست و بقيه از نوافل نماز شب محسوب ميشه.. (اگر ۳ رکعت آخر خونده بشه فضيلت بيشتری داره)

امام صادق (ع): هر کس نماز وَتر نخواند از ما نيست !!!

زمان نماز شب چه موقع است؟ نماز شب از نيمه شب شرعی تا اذان صبح بيشترين فضيلت رو داره... و بعد از نماز صبح تا طلوع آفتاب هم ميشه خوند!

( خيلی عاليه ...راحت ميتونی نماز صبحت رو بخونی و بعد هم ۱ رکعت نماز وتر بخونی و در زمره ی نماز شب خونها قرار بگيری...راه رسيدن به خدا  خيلی راحته!!! )

چکار کنيم برای نماز شب بيدار بشيم ؟ اين سئوال رو از آيت الله ناصری و آيت الله حسن امامی کردم و اينجور بهم جواب دادند:

شب ها غذای سبک بخور ـ زود بخواب ـ مراقب چشم و زبانت باش ( تا توفيق اللهی از تو گرفته نشود ) ـ آيه آخر سوره کهف را قبل از خواب ۳ بار بخوان

ازحضرت صادق(ع) منقول است كه از جدش روايت نموده كه هر گاه مي خواهيد برخيزيد براي نمازشب موقع خواب بگويد:
اَللّهُمَ لاتُؤمِني مَكرَكَ وَ لا تُنسِني ذِكرَكَ وَلاتَجعَلني مَعَ الغافِلينَ اَقُوُ ساعَةَ كَذا و كَذا
وبه جاي كذا و كذا ساعت بيدار شدن را بگويد. ملكي را خدا موكل گرداند كه او را بيدار نمايد.

 

 

 

نوشته شده توسط مجنون الحسن (ع) در چهارشنبه بیستم شهریور 1387 ساعت 12:52 موضوع نماز شب | لینک ثابت

ماجرای فدک ؟

فدك چيست؟

 

الف) موقعيت جغرافيايى فدك‏

فدك دهكده‏اى در شمال مدينه بود كه تا آن شهر دو يا سه روز راه فاصله داشت.1اين دهكده در شرق خيبر و در حدود هشت فرسنگى‏2 آن واقع بود و ساكنانش همگى يهودى شمرده مى‏شدند. امروزه فاصله خيبر تا مدينه را حدود 120 يا 160 كيلومتر ذكر مى‏كنند.3

ب) فدك و رسول خدا(ص)

در سال هفتم هجرت، پيامبر خدا(ص) براى سركوبى يهوديان خيبر كه علاوه بر پناه دادن به يهوديان توطئه‏گر رانده شده، از مدينه به توطئه و تحريك قبايل مختلف عليه اسلام مشغول بودند، سپاهى به آن سمت گسيل داشت و پس از چند روز محاصره دژهاى آن راتصرف كرد.

پس از پيروزى كامل سپاه اسلام - با آن كه اختيار اموال و جان‏هاى شكست خوردگان همگى در دست پيامبر(ص) قرار داشت - رسول خدا(ص) با بزرگوارى تمام، پيشنهاد آنان را پذيرفت و به آن‏ها اجازه داد نصف خيبر را در اختيار داشته باشند و نصف ديگر از آن مسلمانان باشد. بدين ترتيب، يهوديان در سرزمين خود باقى ماندند تا هر ساله نصف درآمد خيبر را به مدينه ارسال دارند.

با شنيدن خبر پيروزى سپاه اسلام، فدكيان كه خود را همدست خيبريان مى‏ديدند، به هراس افتادند؛ اما وقتى خبر برخورد بزرگوارانه پيامبر(ص) با خيبريان را شنيدند، شادمان شدند و از رسول خدا(ص) خواستند که با آنان همانند خيبريان رفتار كند. پيامبر خدا(ص) اين درخواست را پذيرفت.4

ج) تفاوت فقهى حكم خيبر و فدك‏

رفتار رسول خدا درباره فدك و خيبر يكسان مى‏نمايد؛ ولى اين دو سرزمين حكم همسان ندارند. مناطقى كه به دست مسلمانان تسخير مى‏شود، دو گونه است:

1. مكان‏هائى كه با جنگ و نيروى نظامى گشوده مى‏شود. اين سرزمين‏ها كه در اصطلاح «مفتوح العنوة» (گشوده شده با قهر و سلطه) خوانده مى‏شود، به منظور تقدير از تلاش جنگجويانِ مسلمان در اختيار مسلمانان قرار مى‏گيرد و رهبر جامعه اسلامى چگونگى تقسيم يا بهره‏بردارى از آن را مشخص مى‏سازد.5 منطقه خيبر، جز دو دژ آن به نام‏هاى «وطيح» و «سلالم»،6 اين گونه بود.

2. مكان هايى كه با صلح گشوده مى‏شود؛ يعنى مردم منطقه‏اى با پيمان صلح خود را تسليم مى‏كنند و دروازه‏هاى خود را به روى مسلمانان مى‏گشايند. قرآن كريم اختيار اين نوع سرزمين‏ها را تنها به رسول خدا(ص) سپرده است‏7 و مسلمانان در آن هيچ حقى ندارند.

فدك و دو دژپيش گفته خيبر اين گونه فتح شد. بنابراين، ملك رسول خدا(ص) گشت. طبرى مورخ بزرگ مى‏گويد: «و كانت فدك خالصة لرسول الله(ص) لانهم لم يجلبوا عليها بِخِيْلٍ و لا ركاب؛8فدك ملك خالص پيامبر خدا(ص) بود. زيرا مسلمانان آن را با سواره نظام و پياده نظام نگشودند.»

د) ارزش اقتصادى فدك‏

درباره ارزش اقتصادى فدك بسيار سخن گفته‏اند. برخى از منابع شيعى درآمد ساليانه آن را بين بيست و چهار هزار تا هفتاد هزار دينار نوشته‏اند9 و برخى ديگر، نصف در آمد ساليانه آن را 24هزار دينار نگاشته‏اند. ابن ابى الحديد معتزلى‏10از يكى از متكلمان امامى مذهب چنان نقل مى‏كند كه ارزش درختان خرماى اين ناحيه با ارزش درختان خرماى شهر كوفه در قرن هفتم برابر بود.11

به نظر مى‏رسد مى‏توان تا حدودى ارزش واقعى اقتصادى آن را از يك گزارش تاريخى زمان خلافت عمربن خطاب دريافت. وقتى خليفه دوم تصميم گرفت فدكيان يهودى را از شبه جزيره عربستان اخراج كند، دستور داد نصف فدك را كه سهم آنان بود، از نظر زمين و درختان و ميوه‏ها قيمت گذارى كنند. كارشناسان ارزش آن را پنجاه هزار درهم تعيين كردند و عمر با پرداخت اين مبلغ به يهوديان فدك، آن‏ها را از عربستان بيرون راند.12

بنابراين، مى‏توان ارزش اقتصادى فدك در زمان رسول خدا(ص) و ابوبكر را چيزى نزديك به اين مقدار دانست.

اختلاف حضرت زهرا(س) با حكومت بر سر فدك چگونه بود؟

گزارش‏هاى منابع شيعى و سنى نشان مى‏دهد حضرت زهرا(س) و حكومت هر يك دو ادعا درباره فدك داشتند.

الف) ادعاهاى حضرت زهرا(س)

چنان كه نزد شيعيان مشهور است، حضرت زهرا(س) فدك را ملك خود مى‏دانست و براى اثبات مالكيت خود دو راه را به صورت طولى پيمود؛ يعنى وقتى از راه اول نتيجه نگرفت سراغ راه دوم رفت.13 اين دو راه عبارت است از بخشش و ارث.

1. بخشش (نحله)

عمده منابع شيعى و نيز منابع متعدد اهل سنت اين نكته را بيان مى‏كنند كه نيمى از فدك در سال هفتم هجرى به ملكيّت شخص پيامبر اكرم(ص) درآمد و پيامبر(ص) - طبق آيه «و آتِ ذالقربى حقَّه؛14 حق خويشان خود را بپرداز» - آن را به حضرت فاطمه زهرا(س) بخشيد.15

حضرت فاطمه(س) پس از پيامبر اكرم(ص) براى اثبات اين ادعا حضرت على(ع) و امّ ايمن را گواه قرار داد. حكومت سخن حضرت زهرا(س) را نپذيرفت و بااين بهانه كه اولاً حضرت على(ع) در اين گواهى صاحب نفع است و ثانياً - حتى اگر شهادت على(ع) پذيرفته شود - در اثبات امور مالى گواهى دو مرد يا يك مرد و دو زن لازم است، گواهى امام على(ع) و ام ايمن را رد كرد.16

نقد رأى دستگاه خلافت

كردار حكومت از نظر قوانين و سنت اسلامى مردود است؛ زيرا:

1. در آن زمان فدك در دست حضرت فاطمه(س) بود. در آيين دادرسى پيامبر اكرم(ص) - البينة على المدعى و اليمين على من انكر شاهد آوردن وظيفه مدعى و سوگند خوردن وظيفه منكر است. پس حضرت منكر به شمار مى‏آمد و بايد سوگند مى‏خورد ديگرى در اين ملك حقى ندارد.

2. با توجه به آيه تطهير17 كه مفسران شيعه و سنى شأن نزول آن را درباره اهل بيت پيامبر اكرم(ص) مى‏دانند،18اهل بيت آن حضرت(ع) از هر گونه رجس و پليدى دورند؛ و بديهى است كه مصداق اين آيه نمى‏تواند ادعاى نادرست مطرح كند.

3. محدثان شيعه و سنى بر اين نكته اتفاق دارند كه پيامبر اكرم(ص) درباره حضرت فاطمه زهرا(س) فرمود: «ان الله يغضب لغضبها و يرضى لرضاها؛19 خداوند براى خشم فاطمه خشمگين و براى خشنودى‏اش خشنود مى‏شود.» اين جمله كه حكومتگران نيز آن را شنيده بودند، نشان مى‏دهد فاطمه(س) در همه شؤون زندگانى‏اش جز در مسير خداوند گام بر نمى‏دارد و بى‏ترديد چنين فردى هرگز ادعاى دروغ بر زبان نمى‏راند.

4. شاهد ادعاهاى حضرت زهرا(س) شخصيتى مانند على(ع) است كه با آياتى چون «آيه ولايت»20 و آيه تطهير تأييد گرديده و در آيه مباهله به منزله نفس پيامبر(ص) مطرح شده است.21 افزون بر اين، با بيش‏ترين تأييدات از سوى پيامبر(ص) روبه‏رو است. تنها حديث «على مع الحق و الحق مع على يدور حيث مادار؛22 على با حق است و حق با على است و حق بر محور على مى‏گردد.» براى اثبات درستى گفتار و كردارش كافى است.

اين روايات در جامعه آن روز شايع بود و مسلماً حكومتگران با آن‏ها آشنا بودند. بى‏ترديد رد كردن شهادت چنين گواهى نشان دهنده بى‏اعتنايى به آيات و روايات و يا دست‏كم نا آگاهى از آن‏ها است. راستى آيا روا است تصور كنيم شخصيتى كه از آغاز اسلام همه هستى‏اش را خالصانه در طبق اخلاص گذاشته و به درگاه خداوند پيشكش كرده است، بخواهد به سود همسرش گواهى دهد.

آيا مى‏توان كسى را كه در طول زندگانى‏اش از دنيا به حداقل اكتفا و اموال خود را عمدتاً وقف كرده است، به دنياطلبى و گواهى دروغين متهم كرد؟

5. در ميان اصحاب پيامبر خدا(ص) به فردي به نام خزيمة بن ثابت برمى‏خوريم كه به جهت شدت ايمانش پيامبر(ص) او را به لقب «ذوالشهادتين» مفتخر كرد و گواهى‏اش را با گواهى دو شاهد برابر شمرد.23

اگر پيامبر(ص) شهادت چنين شخصى را در همه موارد با گواهى دو شاهد برابر دانست، چرا حاكم پس از او نمى‏تواند گواهى حضرت على(ع) را كه به مراتب از «خزيمه» برتر است، با شهادت دو شاهد برابر بداند؟

6. به گواهى حكومتگران، پيامبر خدا(ص) «ام ايمن» را زن بهشتى معرفى كرد24واضح است چنين شخصيتى هيچ‏گاه گواهى دروغ نمى‏دهد.

در اين جا از نظر تاريخى پرسشى اساسى رخ مى‏نمايد: به راستى اگر پيامبر اكرم(ص) فدك را به حضرت فاطمه(س) بخشيده بود، چرا آن حضرت(س) نتوانست شاهدان بيش‏تر بياورد، با آن كه از نظر زمان حدود چهار سال (7-11هجري) فدك در اختيار وى قرار داشت؟

در پاسخ به اين پرسش بايد ياد آور شد:

1. گزارش‏هاى اين واقعه نشان مى‏دهد اين بخشش درون خانوادگى بوده و پيامبر(ص) صلاح نديد آن را آشكارا براى مردم اعلام كند. حضرت(ص) تنها افراد بسيار نزديك را بر اين امر گواه گرفت و حتى مصلحت نديد افرادى مانند عباس(عموى رسول خدا) و همسرانش را شاهد اين بخشش قرار دهد.

مصالح اين امر را مى‏توان امورى چون متهم شدن به ترجيح خانواده، حسادت‏هاى درون خانوادگى يا بالا رفتن سطح توقع بعضى از همسران دانست.

2. ممكن است جمعى از شاهدان، با توجه به حاكميت وقت، از شهامت لازم براى گواهى دادن بى‏بهره بودند؛ چنان كه اكثريت جامعه آن روز از ابراز نصّ غدير خم خوددارى مى‏كردند.

3. گزارش‏هاى اين واقعه نشان مى‏دهد حضرت فاطمه زهرا(س) در زمان حيات پدر بزرگوارش - با توجه به اين كه در آمد فدك بسيار فراتر از نيازهايش بود، نياز جامعه مسلمان آن روز و عدم امكان حضور فعال حضرتش در تدبير اقتصادى آن سامان - اختيار آن را كلاً به پدر واگذار كرد تا خود هر گونه صلاح مى‏داند مازاد درآمد آن را مصرف كند. با اين واگذارى بسيارى چنان پنداشتند كه تصرفات پيامبر(ص) در فدك تصرفاتى حاكمانه و به عنوان رهبر جامعه مسلمانان است، در حالى كه در واقع آن حضرت (ص) همه اين امور را به نحو وكالت تام الاختيار از جانب دختر گرانقدرش انجام مى‏داد.25

---

  مسجد حضرت فاطمه (س) در فدک

---

2. ارث‏

پس از آن كه حكومت شهادت گواهان حضرت(س) را نپذيرفت، حضرت زهرا(س) از راه ديگر وارد شد و از حكومت خواست ميراث پدرش را كه فدك نيز بخشى از آن است،26 به او واگذار كند و در اين مورد به نص آيه قرآن درباره ارث متمسك شد: «يوصيكم الله فى الولادكم للذكر مثل حظ الانثيين...؛27 خداوند به شمار درباره [ارث‏] فرزندانتان سفارش مى‏كند كه سهم پسر دو برابر دختر است... .»

ظاهر اين آيه عام است و انبيا و غير انبيا را شامل مى‏شود. ابوبكر در برابر اين آيه چنان استدلال كرد كه انبيا از خود ارث باقى نمى‏گذارند. حضرت زهرا(س) فرمود: چگونه است كه هر گاه تو درگذشتى فرزندانت از تو ارث مى‏برند؛اما ما از رسول خدا(ص) ارث نمى‏بريم؟!28 آن گاه به آيات ديگر قرآن كه در موارد مختلف از ارث پيامبران گذشته سخن به ميان آورده است، تمسك جست؛ مانند آيه ششم سوره مريم و آيه شانزدهم سوره نمل. در آيه ششم سوره مريم، حضرت زكريا بيان مى‏دارد كه «خداوندا، من از خويشانم كه پس از من وارثانم خواهند شد، بيمناكم... پس فرزندى به من عطا كن كه از من و آل يعقوب ارث برد.»29 در آيه شانزدهم سوره نمل از ارث بردن سليمان پيامبر، از پدرش داوود پيامبر سخن به ميان آمده است.30سؤالى كه در اين جا به ذهن مى‏رسد، آن است كه اگر حضرت زهرا(س) مى‏توانست فدك را از طريق ارث به دست بياورد، بايد مى‏دانست پيامبراكرم(ص) وارثان شرعى ديگرى به عنوان همسران دارد و فدك تنها از آن حضرت(س) نمى‏گشت. پس چرا از ابوبكر مى‏خواهد تمام فدك را از طريق ارث به او واگذار كند؟

در پاسخ بايد گفت:

1. حضرت(س) تمام فدك را شرعاً از آن خود مى‏دانست و چون ادعاى بخشش او را نپذيرفتند، به ادعاى ارث متوسل شد.

2. اگر آن را از راه ارث به او مى‏دادند، در اين هنگام طبق قانون ارث اسلام تنها 18 آن ميان تمام همسران پيامبر(ص) تقسيم مى‏شد31 و 78 آن به حضرت(س) مى‏رسيد. بنابراين، طبيعى مى‏نمود كه حضرت(س) به جهت فراوانى سهمش ادعاى خود را در ظاهر به صورت كلى بيان دارد.

---

  منطقه مسکونی فدک

---

ب) ادعاهاى حكومت!

حكومت در مقابل حضرت(س) عمدتاً دو ادعا مطرح كرد:

1. صدقه بودن فدك‏

معناى اين عبارت آن است كه پيامبر اكرم(ص) فدك را به كسى نبخشيد و با آن به گونه صدقه جاريه برخورد كرد؛ يعنى رسول خدا(ص) از درآمد فدك زندگانى شخصى حضرت فاطمه زهرا(س) و ديگر بنى‏هاشم را تأمين مى‏كرد و مازاد آن را در راه خدا به مصرف مى‏رساند.32

از آن جا كه ابوبكر خود را جانشين مشروع پيامبر اكرم(ص) مى‏دانست، مى‏خواست با در اختيار گرفتن فدك، اين مشروعيت ادعايى را براى همگان به اثبات برساند و چنان اعتقاد داشت كه چشم پوشى از اين زمين نوعى خلل در مشروعيت حكومتش پديد مى‏آورد.

اين ادعا با چالش‏هاى زير روبه‏رو است:

1. ظاهر آيه هفتم سوره حشر كه قبلاً به آن اشاره شد، آن است كه اين سرزمين از سوى خداوند ملك پيامبر اكرم(ص) قرار گرفت.

2. روايات شيعه و سنى بر اين نكته تصريح دارند كه بانزول آيه «و آت ذالقربى حقه» پيامبر اكرم(ص) اين زمين را به صورت بخشش به فاطمه زهرا(س) واگذار كرد. جالب آن است در آيه از حق ذالقربى (خويشان نزديك) سخن به ميان آمده و آن را حق ايشان دانسته است.33

3. حتى اگر ظاهر رفتار پيامبر(ص) چيزى غير از ملكيت و عدم بخشش را نشان دهد، وقتى شخصيتى مانند حضرت فاطمه(س) به همراه شاهدانى چون حضرت على(ع) و ام ايمن ادعاى بخشش مى‏كنند بايد ادعاى آن‏ها بر ظاهر رفتار پيامبر مقدم شود.

4. حتى اگر بپذيريم اين ملك در زمان پيامبر اكرم(ص) صدقه بود، لزوماً معناى آن اين نيست كه حكومت جانشين پيامبر اكرم(ص) سرپرست اين صدقه خواهد بود؛زيرا ممكن است آن را صدقه‏اى خانوادگى و در اصطلاح نوعى وقف خاص بدانيم كه متولى آن افرادى از خود آن خاندانند.

چنان كه طبق بعضى از گزارش‏هاى اهل سنت، عمر در زمان حكومت خود فدك را به حضرت على(ع) و عباس واگذار كرد تا خود در ميان خود همانند پيامبر اكرم(ص) با اين سرزمين رفتار كنند.34

5. حتى اگر تصرفات پيامبر اكرم(ص) راتصرفاتى حاكمانه بدانيم و معتقد باشيم آن حضرت به عنوان حاكم مسلمانان سرپرستى اين ملك را به عهده گرفت، بايد توجه داشت در آن زمان مهم‏ترين چالش ميان حكومت و اهل بيت(ع) مشروعيت حكومت بود كه اهل بيت(ع) آن را طبق نصوص پيامبر اكرم(ص) نمى‏پذيرفتند. در اين موقعيت، بديهى بود زير بار لوازم اين مشروعيت نيز نروند و به عهده گرفتن سرپرستى فدك از سوى حكومت را نپذيرند.

---

 فدک امروز تغییرات زیادی به خود دیده

---

2. حديث نفى ارث پيامبران‏

منظور از اين حديث، روايتى است كه ابوبكر آن را از پيامبر اكرم(ص) چنين نقل كرد: «انا معاشر الانبياء لانورث ما تركناه صدقة؛35 ما جماعت پيامبران از خود ارث باقى نمى‏گذاريم. هر چه از ما ماند، صدقه است».

درباره اين حديث بايد يادآور شد:

1. تا آن زمان اين حديث را جز ابوبكر هيچ كس نشنيده بود. بسيارى از محدثان نيز بر اين نكته اتفاق نظر دارند كه راوى اين حديث تنها ابوبكر بود. البته بعدها پشتيبانانى چون مالك بن اوس يافت و در دهه‏هاى بعد عمر، زبير، طلحه و عايشه نيز در شمار مؤيدان آن جاى گرفتند.36

2. ابوبكر با نقل اين حديث ناقل سخن پيامبر اكرم(ص) بود و در طرف مقابل، حضرت فاطمه(س) و حضرت على(ع) و ام ايمن ناقل سخن و كردار پيامبر اكرم(ص) مبنى بر بخشش فدك بودند. بديهى است باتوجه به فزونى شمار ناقلان در اين سمت و نيز شخصيت آن‏ها كه بيش‏ترين تأييدات را از سوى پيامبر اكرم(ص) دارايند، بايد قول آن‏ها بر قول ابوبكر مقدم شود.

3. اين حديث با آيات متعددى از قرآن كه در آن ميراث انبيا مطرح شده است، منافات دارد و بديهى است نمى‏توان تنها با يك حديث در مقابل اين آيات صريح ايستادگى كرد.

4. اگر طبق اين حديث معتقد شويم پيامبر اكرم(ص) هيچ گونه مالى به ارث نگذاشت، چگونه است كه طبق نقل اهل سنت بعضى از اموال آن حضرت(ص) مانند وسايل شخصى و نيز حجره‏هاى آن حضرت(ص) به ارث مى‏رسيد.37

پى‏نوشت:

1. معجم‏البلدان، ياقوت حمومى، ج‏5و6، ص‏417.

2. دانشنامه امام على(ع)، ج‏8، ص‏355(مقاله فدك).

3. همان، ص‏351.

4. تاريخ الطبرى، محمدبن جرير طبرى، ج‏2، ص‏302و303؛ فتوح البلدان، ابوالحسن بلاذرى، ص‏42؛ السقيفة و فدك، ابوبكر احمدبن عبدالعزيز جوهرى، ص‏97.

5. الاحكام السلطانية، ابوالحسن ماوردى، ص‏139.

6. تاريخ الطبرى، ج‏2، ص‏302.

7. حشر(59):6.

8. تاريخ الطبرى، ج‏2، ص‏302.

9. بحارالانوار، مجلسى، ج‏29، ص‏123.

10. همان، ص‏116.

11. شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحديد، ج‏16، ص‏236.

12. السقيفة و فدك، ص‏98.

13. النص و الاجتهاد، سيد عبدالحسين شرف الدين، ص‏61.

14. اسرا(17)26.

15. شرح نهج البلاغه، ج‏16، ص‏268و275.

16. همان، ص‏214و220؛ فتوح البلدان. ص‏44.

17. احزاب(33):33.

18. فدك فى التاريخ، شهيد سيدمحمدباقر صدر، ص‏189.

19. براى اطلاع از مصادر اين حديث در كتب اهل سنت مراجعه شود به: فدك فى التاريخ، ص‏118.

20. مائده(5):55.

21. آل عمران(3):61.

22. موسوعة الامام على‏بن‏ابى‏طالب(ع)، ج‏2، ص‏237-243.

23. شرح نهج البلاغه، ج‏16، ص‏273.

24. الاحتجاج، طبرسى، ج‏1، ص‏121.

25. شهيد صدر احتمالاتى چون دورى فدك از مدينه و امكان عدم اطلاع مدنيان و نيز احتمال كشته شدن شاهدان ا حتمالى را ابراز مى‏دارد. (فدك فى‏التاريخ، ص‏187).

26. شرح نهج البلاغه، ج‏16، ص‏217.

27. نساء(4):11.

28. شرح نهج البلاغه، ج‏16، ص‏218و251.

29. واضح است، با توجه به بيمناكى حضرت زكريا از وارثان فعلى خود، مراد او از ارث در اين جا ارث در امور مالى است نه ارث نبوت و حكمت كه اين دو قابل ارث نيستند و خدا به هر كس بخواهد عطا مى‏كند.

30. الاحتجاج، طبرسى، ج‏1، ص‏144.

31. نساء(4):12.

32. شرح نهج‏البلاغه، ج‏16، ص‏216و219و225.

33. همان، ص‏268و275.

34. همان، ص‏221-223.

35. همان، ص‏218.

36. همان، ص‏221-227.

37. فدك فى التاريخ، ص‏149.

 

نوشته شده توسط مجنون الحسن (ع) در چهارشنبه بیستم شهریور 1387 ساعت 12:18 موضوع ماجرای فدک چیست ؟ | لینک ثابت

 

مقام معظم رهبري
 بنا مي‌كنند از چشم و ابروي آن بزرگوار تعريف كردن. مثلا قربون چشمت بشم! مگر چشم قشنگ در دنيا كم است؟ مگر ارزش اباالفضل به چشم‌هاي قشنگش بوده؟ اصلا شما مگر اباالفضل را ديده‌ايد و مي‌دانيد چشمش چگونه بوده؟ قد رشيد كه خيلي در دنيا هست. ورزشكارهاي زيبايي اندام كه خيلي هستند. يكي از برادران مداح گفت ما اگر از شعرهاي خوب و شعراي بزرگ، شعر انتخاب كنيم، مردم نمي‌فهمند؛ بنابراين مجبوريم از اين شعرها استفاده كنيم. اين‌طوري نيست. من اين را قبول ندارم. وقتي با زبان شعر با مردم حرف بزنيد، هر چه شعر پيچيده هم باشد، وقتي مداح با هنر مداحي خود توانست اين را كلمه به كلمه به مردم القا و مخاطبه كند، در دل مردم اثر مي‌گذارد.من شنيده‌ام در مواردي از آهنگ‌هاي نامناسب استفاده مي‌شود. مثلا فلان خوانندة طاغوتي يا غيرطاغوتي، شعر عشقي چرندي را با آهنگي خوانده؛ حالا ما بياييم در مجلس امام حسين و براي عشاق امام حسين(ع)، آيات والاي معرفت را در اين آهنگ بريزيم و بنا كنيم آن را خواندن. اين خيلي بد است. خودتان آهنگ بسازيد.

آيت‌الله العظمي مكارم شيرازي
 گاهي از گوشه و كنار زمزمه‌‌هايي مي‌شنويم كه خيلي زننده است. «لااله الا فاطمه الزهرا» يا «لا اله الا زينب» كسي كه اين سخن را مي‌گويد، اگر بفهمد كه چه مي‌گويد، استكاني كه از آن چاي مي‌خورد را بايد آب كشيد.من خواهش مي‌كنم كه در مجالس خود، عزاداران را به درآوردن پيراهن تشويق نكنيد. چون اگر ناظر نامحرم در مجلس باشد، اين كار قطعا گناه است و اگر هم اين‌طور نباشد، مي‌دانيد كه ما در زماني زندگي مي‌كنيم كه اين صحنه‌ها به راحتي فيلم‌برداري مي‌شود و به سراسر دنيا فرستاده مي‌شود. با دست خود به بدن آسيب‌ رساندن درست نيست. ما نبايد مردم را به اين كارها تشويق كنيم.واعظ هنرمند و مداح هنرمند كسي است كه بتواند از كنار مصيبت رد شود و در همان حال مردم را تحت‌‌تأثير قرار دهد. خواندن روضه‌هاي سخت و سنگين براي گريه گرفتن از مردم هنر نيست، هنر آن است كه بتوان در حواشي مصيبت، مردم را بگريانيد.

مرحوم آيت‌الله العظمي تبريزي
مداحي و خواندن اشعار در مجالس اهل بيت(ع) بايد طوري باشد كه موجب وهن شيعه نباشد و بهانه به دست دشمنان شيعه ندهد. در مجالس اهل بيت(ع) بايد اشعاري خوانده شود كه فضايل آن بزرگواران بيان شود و مصائب و مظلوميت آن‌ها براي مردم گفته شود. ائمه از ما نخواسته‌اند كه خود را به صورت حيوان درآوريم. آن‌چه از ما خواسته‌اند اين است كه مؤمن صالح باشيم و اخلاق ما اخلاقي باشد كه از آن بزرگواران رسيده است.

آيت‌الله العظمي فاضل لنكراني
اگر اين آسيب‌هايي كه در برخي مجالس عزاداري هست ادامه يابد، من بر اصل كيان تشيع احساس خطر مي‌كنم. [...] اگر اين روند ادامه يابد،  بيم آن مي‌رود كه روند مجالس عزاداري به دست كساني بيفتد كه اصلا اهليت ندارند.

مرحوم حاج اسماعيل دولابي
«مداح جوان! سعي كن خود تو خرج آقا كني، نه آقا را خرج خودت. براي دلت بخون، براي مردم نخون. به خوندن عادت نكن، شيطون مي‌شه برات. از شهرت فرار كن.»

آيت‌الله محمود امجد
من كوچك همة مداح‌هاي اهل بيت(ع) هستم و دست همه‌شان را هم مي‌بوسم. اما چيزي كه مهم است و عرض من هم همين است، اين كه ما الان نياز به چه چيزي داريم؟ ما امام حسين(ع) مي‌خواهيم و معرفت امام حسين(ع). ما شعار نمي‌خواهيم، شعور مي‌خواهيم. شور نمي‌خواهيم، شعور مي‌خواهيم.

حجت‌‌الاسلام سيداحمد خاتمي
 آسيب ديگر، طرح مسائل غلوآميز در عزاداري‌هاست. حسين اللهي شدن، زينب اللهي شدن و از اين رهگذر خود را مقدس جلوه دادن.جا دارد كه از حوزه‌‌هاي علميه گله كنيم كه آيا اين همه كه از روضه‌هاي دروغ مي‌‌ناليد، آيا گامي در جهت تدوين روضه‌هاي درست برداشته‌ايد؟ سوگوارانه بايد گفت نه.برخي مداحان، ترانه‌هاي طاغوتي ديروز يا ترانه‌‌هاي لس‌آنجلسي امروز را گوش مي‌دهند. آهنگ همان آهنگ است، محتوا را عوض مي‌كنند. اين قطعا حرام است. نمي‌توان به بهانة انجام مستحبي مرتكب حرام شد.

 

نوشته شده توسط مجنون الحسن (ع) در سه شنبه نوزدهم شهریور 1387 ساعت 14:58 موضوع نظر مراجع در مورد مداحی | لینک ثابت

نام : حسن (ع)                                               کنیه : ابو محمد

 

لقب : التقی و الزکی و السبط و مجتبی و ...           نام پدر : علی (ع)

 

نام مادر : فاطمه (س)                                    محل تولد : مدینه

 

سال : 2 هجری                                           روز : سه شنبه   15 ماه : رمضان

 

سال شهادت : 49 هجری                               روز : پنج شنبه 28  ماه : صفر

 

محل شهادت : مدینه                                      محل دفن : قبرستان بقیع در مدینه

 

علت شهادت : مسمومیت به دست همسر            مدت عمر : 46 یا 47 سال

 

مدت امامت : 10 سال                                   حاکم عصر : معاویه ( لعنت خدا بر او )

 

تعداد فرزندان : 15                  پسر :  7          دختر : 8

 

خادم : سفینه غلام پیامبر (ص)                         انگشتری نقش: ((حسبی الله))   

 

نوشته شده توسط مجنون الحسن (ع) در سه شنبه نوزدهم شهریور 1387 ساعت 13:32 موضوع زندگی نامه امام حسن مجتبی (ع) | لینک ثابت

چرا شیعیان بر «مهر» سجده می کنند؟ دلیل فقهی این عمل چیست؟

پاسخ:

1- به لحاظ فقهی، اختلاف فقه شیعه با دیگر فرق اسلامی این است که آیا سجده در نماز بر هر چیزی صحیح است یا باید بر اشیاء خاصی سجده کرد؟

فقه شیعه معتقد است که سجده بر امور خوردنی و پوشیدنی و بعضی از معادن صحیح نیست و سجده مثلاً بر سنگ و گیاه ناخوردنی و خاک و چوب و... صحیح است. و نمی‌توان مثلاً بر فرش (که از پشم یا پلاستیک و مواد نفتی باشد) سجده کرد. اکنون که زندگی ما به گونه‌ای شده است که بعضی مواقع در مکانی نماز می‌گزاریم که زیر انداز ما، قابل سجده صحیح در نماز نیست؛ ما قطعه‌ای از آن چه که سجده بر آن صحیح است را تهیه کرده و به عنوان محل سجده استفاده می‌کنیم. امام صادق(ع)‌ می‌فرماید: سجده جایز نیست مگر بر زمین یا آن چه از زمین روید الا آن چه که پوشیدنی و خوردنی است

2- شیعه بر خاک و سنگ و اصطلاحاً «مهر» سجده می‌کند و بر چیزی سجده کردن غیر از «برای چیزی سجده کردن» خواهد بود. یعنی «مهر» مسجود علیه است نه «مسجود له».

3- سیره عملی مسلمین در عصر پیامبر اکرم(ص)، سجده بر زمین مسجد بود که با ریگ،کف آن مفروش شده بود و وقتی هوا گرم می‌شد آنان مشتی ریگ را در دست می‌گرفتند و خنک می‌کردند تا سجده بر آن آسان باشد. جابر بن عبدالله انصاری می‌گوید: با پیامبر(ص) نماز ظهر می‌گزاردم که یک قبضه از ریگ‌ها را در کف گرفتم تا سرد بشوند و بتوانم بر آنها سجده کنم یکی از صحابه از این که پیشانیش به خاک برسد اجتناب می‌کرد و پیامبر بدو فرمود: که پیشانیت را بر خاک بگذارو یکی از اصحاب بر پیچ عمامه‌اش سجده می‌کرد که پیامبر(ص) با دست خود عمامه را از پیشانیش بر داشتو روایات دیگر اهل سنت دلالت دارند که پیامبر(ص) بر حصیر و خمره (گل کوزه)‌ سجده می‌فرمود

 

نوشته شده توسط مجنون الحسن (ع) در دوشنبه یازدهم شهریور 1387 ساعت 8:5 موضوع چرا شیعیان از مهر استفاده میکنند | لینک ثابت

شواى دوم جهان تشيع كه نخستين ميوه پيوند فرخنده على (ع) با دختر گرامى پيامبر اسلام (ص) بود، در نيمه ماه رمضان سال سوم هجرت در شهر مدينه ديده به جهان گشود.(1)

حسن بن على (ع) از دوران جد بزرگوارش چند سال بيشتر درك نكرد زيرا او تقريباً هفت سال بيش نداشت كه پيامبر اسلام بدرود زندگى گفت.

پس از درگذشت پيامبر (ص) تقريبا سى سال در كنار پدرش امير مومنان (ع) قرار داشت و پس از شهادت على (ع) (در سال 40 هجرى) به مدت 10 سال امامت امت را به عهده داشت و در سال 50 هجرى با توطئه معاويه بر اثر مسموميت در سن 48 سالگى به درجه شهادت رسيد.

 

شناخت مختصرى از زندگانى امام حسن(ع)

فريادرس محرومان

در آيين اسلام، ثروتمندان، مسئوليت سنگينى در برابر مستمندان و تهيدستان اجتماع به عهده دارند و به حكم پيوندهاى عميق معنوى و رشته‏ هاى برادرى دينى كه در ميان مسلمانان بر قرار است، بايد همواره در تأمين نيازمنديهاى محرومان اجتماع كوشا باشند. پيامبر اسلام (ص) و پيشوايان دينى ما، نه تنها سفارشهاى مؤكدى در اين زمينه نموده‏ اند، بلكه هر كدام در عصر خود، نمونه برجسته‏ اى از انساندوستى و ضعيف نوازى به شمار مي رفتند.

پيشواى دوم، نه تنها از نظر علم، تقوى، زهد و عبادت، مقامى برگزيده و ممتاز داشت، بلكه از لحاظ بذل و بخشش و دستگيرى از بيچارگان و درماندگان نيز در عصر خود زبانزد خاص و عام بود. وجود گرامى آن حضرت آرام بخش دلهاى دردمند، پناهگاه مستمندان و تهيدستان، و نقطه اميد درماندگان بود. هيچ فقيرى از در خانه آن حضرت دست خالى برنمى گشت. هيچ آزرده دلى شرح پريشانى خود را نزد آن بزرگوار بازگو نمي ‏كرد، جز آنكه مرهمى بر دل آزرده او نهاده مي ‏شد. گاه پيش از آنكه مستمندى اظهار احتياج كند و عرق شرم بريزد، احتياج او را برطرف مي ‏ساخت و اجازه نمي ‏داد رنج و مذلت سؤال را بر خود هموار سازد!

�سيوطى� در تاريخ خود مي ‏نويسد: �حسن بن على� داراى امتيازات اخلاقى و فضائل انسانى فراوان بود، او شخصيتى بزرگوار، بردبار، باوقار، متين، سخى و بخشنده، و مورد ستايش مردم بود.(2)

 

نكته آموزنده

امام مجتبى (ع) گاهى مبالغ توجهى پول را، يكجا به مستمندان مي ‏بخشيد، به طورى كه مايه شگفت واقع مي ‏شد. نكته يك چنين بخشش چشمگير اين است كه حضرت مجتبى (ع) با اين كار براى هميشه شخص فقير را بى نياز مي ‏ساخت و او مي ‏توانست با اين مبلغ، تمام احتياجات خود را برطرف نموده و زندگى آبرومندانه ‏اى تشكيل بدهد و احياناً سرمايه ‏اى براى خود تهيه نمايد. امام روا نمي ‏ديد مبلغ ناچيزى كه خرج يك روز فقير را بسختى تأمين مي ‏كند، به وى داده شود و در نتيجه او ناگزير گردد براى تامين روزى بخور و نميرى، هر روز دست احتياج به سوى اين و آن دراز كند.

  

خاندان علم و فضيلت

روزى عثمان در كنار مسجد نشسته بود. مرد فقيرى از او كمك مالى خواست. عثمان پنج درهم به وى داد. مرد فقير گفت: مرا نزد كسى راهنمايى كن كه كمك بيشترى به من بكند. عثمان به طرف حضرت مجتبى و حسين بن على (ع) و عبدالله جعفر، كه در گوشه ‏اى از مسجد نشسته بودند، اشاره كرد و گفت: نزد اين چند نفر جوان كه در آنجا نشسته ‏اند برو و از آنها كمك بخواه.

وى پيش آنها رفت و اظهار مطلب كرد. حضرت مجتبى (ع) فرمود: از ديگران كمك مالى خواستن، تنها در سه مورد رواست: ديه‏ اى (خونبها) به گردن انسان باشد و از پرداخت آن بكلى عاجز گردد، يا بدهى كمر شكن داشته باشد و از عهده پرداخت آن برنيايد، و يا فقير و درمانده گردد و دستش به جايى نرسد. آيا كدام يك از اينها براى تو پيش آمده است؟ (3)

گفت: اتفاقاً گرفتارى من يكى از همين سه چيز است. حضرت مجتبى (ع) پنجاه دينار به وى داد. به پيروى از آن حضرت، حسين بن على (ع) چهل و نه دينار و عبدالله بن جعفر چهل وهشت دينار به وى دادند.

فقير موقع بازگشت، از كنار عثمان گذشت. عثمان گفت: چه كردى؟ جواب داد: از تو پول خواستم تو هم دادى، ولى هيچ نپرسيدى پول را براى چه منظورى مي ‏خواهم؟ اما وقتى پيش آن سه نفر رفتم يكى از آنها (حسن بن على) در مورد مصرف پول از من سوال كرد و من جواب دادم و آنگاه هر كدام اين مقدار به من عطا كردند.

عثمان گفت: اين خاندان، كانون علم و حكمت و سرچشمه نيكى و فضيلتند، نظير آنها را كى توان يافت؟(4)

  

بخشش بى نظير

حسن بن على (ع) تمامى توان خويش را در راه انجام امور نيك و خداپسندانه، به كار مي ‏گرفت و اموال فراوانى در راه خدا مي ‏بخشيد. مورخان و دانشمندان در شرح زندگانى پرافتخار آن حضرت، بخشش بى سابقه و انفاق بسيار بزرگ و بى نظير ثبت كرده ‏اند كه در تاريخچه زندگانى هيچ كدام از بزرگان به چشم نمي ‏خورد و نشانه ديگرى از عظمت نفس و بی اعتنايى آن حضرت به مظاهر فريبنده دنيا است. نوشته ‏اند:

�حضرت مجتبى (ع) در طول عمر خود دو بار تمام اموال و دارايى خود را در راه خدا خرج كرد و سه بار ثروت خود را به دو نيم تقسيم كرده و نصف آن را براى خود نگهداشت و نصف ديگر را در راه خدا بخشيد.� (5)

  

1- مبارزات حسن بن على (ع) پيش از دوران امامت

امام حسن (ع)، به شهادت تاريخ، فردى سخت شجاع و با شهامت بود و هرگز ترس و بيم در وجود او راه نداشت. او در راه پيشرفت اسلام از هيچ گونه جانبازى دريغ نمى‏ورزيد و همواره آماده مجاهدت در راه خدا بود.

در جنگ جمل‏

امام مجتبى (ع) در جنگ جمل، در ركاب پدر خود امير مومنان (ع) در خط مقدم جبهه مي ‏جنگيد و از ياران دلاور و شجاع على (ع) سبقت مي ‏گرفت و بر قلب سپاه دشمن حملات سختى مي ‏كرد.(6)

در جنگ صفين

آن بزرگوار جنگ صفين نيز، در بسيج عمومى نيروها و گسيل داشتن ارتش امير مومنان (ع) براى جنگ با سپاه معاويه، نقش مهمى به عهده داشت.(7)

 

2- مناظرات كوبنده امام مجتبى (ع) با بنى اميه

امام حسن مجتبى(ع) هرگز در بيان حق و دفاع از حريم اسلام نرمش نشان نمي ‏داد. او علناً از اعمال ضد اسلامى معاويه انتقاد مي ‏كرد و سوابق زشت و ننگين معاويه و دودمان بنى اميه را بى پروا فاش مي ‏ساخت.

مناظرات و احتجاج هاى مهيج و كوبنده حضرت مجتبى (ع) با معاويه و مزدوران و طرفداران او نظير: عمرو عاص، عتبه بن ابى سفيان، وليد بن عقبه، مغيره بن شعبه، و مروان حكم، شاهد اين معنا است.(8)

حضرت مجتبى (ع) حتى پس از انعقاد پيمان صلح كه قدرت معاويه افزايش يافت و موقعيتش بيش از پيش تثبيت شد، بعد از ورود معاويه، به كوفه، برفراز منبر نشست و انگيزه ‏هاى صلح خود و امتيازات خاندان على را بيان نمود و آنگاه در حضور هر دو گروه با اشاره به نقاط ضعف معاويه با شدت و صراحت از روش او انتقاد كرد.(9)

  

3- قانون صلح در اسلام

بايد توجه داشت كه در آيين اسلام قانون واحدى بنام جنگ و جهاد وجود ندارد، بلكه همانطور كه اسلام در شرائط خاصى دستور مي دهد مسلمانان با دشمن بجنگند، همچنين دستور داده است كه اگر نبرد براى پيشبرد هدف مؤثر نباشد، از در صلح وارد شوند. ما در تاريخ حيات پيامبر اسلام (ص) اين هر دو صحنه را مشاهده مي ‏كنيم: پيامبر اسلام كه در بدر، احد، احزاب، و حنين دست به نبرد زد، در شرائط ديگرى كه پيروزى را غير ممكن مي ‏ديد، ناگزير با دشمنان اسلام قرار داد صلح بست و موقتاً از دست زدن به جنگ و اقدام حاد خوددارى نمود تا در پرتو آن پيشرفت اسلام تضمين گردد.

بنابراين، همانگونه كه پيامبر اسلام (ص) بر اساس مصالح عاليترى كه احيانا آن روز براى عده‏ اى قابل درك نبود، موقتاً با دشمن كنار آمد، حضرت مجتبى (ع) نيز، كه از جانب رهبر و پيشواى دينى بود و به تمام جهات و جوانب قضيه بهتر از هر كس ديگر آگاهى داشت، با دور انديشى خاصى صلاح جامعه اسلامى را در عدم ادامه جنگ تشخيص داد.

اجمالاً بايد گفت: حضرت مجتبى (ع) در واقع صلح نكرد، بلكه صلح بر او تحميل شد. يعنى، اوضاع و شرائط نامساعد و عوامل مختلف دست به دست هم داده وضعى به وجود آورد كه صلح به عنوان يك مسئله ضرورى بر امام تحميل گرديد و حضرت جز پذيرفتن صلح چاره ‏اى نديد، به گونه‏ اى كه هر كس ديگر به جاى حضرت بود و در شرائط او قرار مي ‏گرفت، چاره ‏اى جز قبول صلح نمي ‏داشت؛ زيرا هم اوضاع و شرائط خارجى كشور اسلامى، و هم وضع داخلى عراق و اردوى حضرت، هيچ كدام مقتضى ادامه جنگ نبود. ذيلاً اين موضوعات را جداگانه مورد بررسى قرار مي دهيم:

 

از نظر سياست خارجى

از نظر سياست خارجى آن روز، جنگ داخلى مسلمانان به سود جهان اسلام نبود؛ زيرا امپراتورى روم شرقى كه ضربت هاى سختى از اسلام خورده بود، همواره مترصد فرصت مناسبى بود تا ضربت موثر و تلافى جويانه ‏اى بر پيكر اسلام وارد كند و خود را از نفوذ اسلام آسوده سازد.

وقتى كه گزارش صف آرايى سپاه امام حسن (ع) و معاويه در برابر يكديگر، به سران روم شرقى رسيد، زمامداران روم فكر كردند كه بهترين فرصت ممكن براى تحقق بخشيدن به هدفهاى خود را به دست آورده ‏اند، لذا با سپاهى عظيم عازم حمله به كشور اسلامى شدند تا انتقام خود را از مسلمانان بگيرند. آيا در چنين شرائطى، شخصى مثل امام حسن (ع) كه رسالت حفظ اساس اسلامى را به عهده داشت، جز اين راهى داشت كه با قبول صلح، اين خطر بزرگ را از جهان اسلام دفع كند، ولو آنكه به قيمت فشار روحى و سرزنش هاى دوستان كوته بين تمام شود؟

امام باقر (ع) به شخصى كه بر صلح امام حسن (ع) خرده مي ‏گرفت، فرمود: اگر امام حسن اين كار را نمي ‏كرد خطر بزرگى به دنبال داشت. (10)

 

از نظر سياست داخلى

شك نيست كه هر زمامدار و فرماندهى اگر بخواهد در ميدان جنگ بر دشمن پيروز گردد، بايد از جبهه داخلى نيرومند و متشكل و هماهنگى برخوردار باشد و بدون داشتن چنين نيرويى، شركت در جنگ مسلحانه نتيجه ‏اى جز شكست ذلتبار نخواهد داشت.

در بررسى علل صلح امام مجتبى (ع) از نظر سياست داخلى، مهمترين موضوعى كه به چشم مي ‏خورد، فقدان جبهه نيرومند و متشكل داخلى است، زيرا مردم عراق و مخصوصاً مردم كوفه، در عصر حضرت مجتبى (ع) نه آمادگى روحى براى نبرد داشتند و نه تشكيل و هماهنگى و اتحاد.

 سندى گويا

شايد هيچ سندى در ترسيم دور نماى جامعه متشتت و پراكنده آن روز عراق و نشان دادن سستى عراقيان در كار جنگ، گوياتر و رساتر از گفتار خود آن حضرت نباشد. حضرت مجتبى (ع) در �مدائن� يعنى آخرين نقطه‏ اى كه سپاه امام تا آنجا پيشروى كرد، سخنرانى جامع و مهيجى ايراد نمود و طى آن چنين فرمود:

هيچ شك و ترديدى ما را از مقابله با اهل شام باز نمي دارد. ما در گذشته به نيروى استقامت و تفاهم داخلى شما، با اهل شام مي ‏جنگيديم، ولى امروز بر اثر كينه‏ ها اتحاد و تفاهم از ميان شما رخت بر بسته، استقامت خود را از دست داده و زبان به شكوه گشوده ‏ايد.

وقتى كه به جنگ صفين روانه مي ‏شديد دين خود را بر منافع دنيا مقدم مي ‏داشتيد، ولى امروز منافع خود را بر دين خود مقدم مي ‏داريد. ما همان گونه هستيم كه در گذشته بوديم، ولى شما نسبت به ما آن گونه كه بوديد وفادار نيستيد.

عده ‏اى از شما، كسان و بستگان خود را در جنگ صفين، و عده‏ اى ديگر كسان خود را در نهروان از دست داده اند. گروه اول، بر كشتگان خود اشك مي ‏ريزند؛ و گروه دوم، خونبهاى كشتگان خود را مي ‏خواهند؛ و بقيه نيز از پيروى ما سرپيچى مي ‏كنند!

معاويه پيشنهادى به ما كرده است كه دور از انصاف، و بر خلاف هدف بلند و عزت ما است. اينك اگر آماده كشته شدن در راه خدا هستيد، بگوييد تا با او در مبارزه برخيزم و با شمشير پاسخ او را بدهيم و اگر طالب زندگى و عافيت هستيد، اعلام كنيد تا پيشنهاد او را بپذيرم و رضايت شما را تأمين كنيم.

 سخن امام كه به اينجا رسيد، مردم از هر طرف فرياد زدند: �البقية، البقية�: ما زندگى مي ‏خواهيم، ما مي خواهيم زنده بمانيم! (11)

آيا با اتكا به چنين سپاه فاقد روحيه رزمندگى، چگونه ممكن بود امام (ع) با دشمن نيرومندى مثل معاويه وارد جنگ شود؟ آيا با چنين سپاهى، كه از عناصر متضادى تشكيل شده بود و با كوچكترين غفلت احتمال مي ‏رفت خود خطرزا باشد، هرگز اميد پيروزى مي ‏رفت؟

بنابراين، كار امام حسن (ع) با �قيام� و اعلان جنگ و تهيه لشكر آغاز شد و سپس با درك عميق اوضاع و شرائط جامعه اسلامى و رعايت مصالح روز، منجر به صلح مشروط گرديد.

  

گفتار امام پيرامون انگيزه‏ هاى صلح

امام مجتبى (ع) در پاسخ شخصى كه به صلح آن حضرت اعتراض كرد، انگشت روى اين حقايق تلخ گذاشته و عوامل و موجبات اقدام خود را چنين بيان نمود:

من به اين علت حكومت و زمامدارى را به معاويه واگذار كردم كه اعوان و يارانى براى جنگ با وى نداشتم. اگر يارانى داشتم شبانه روز با او مي ‏جنگيدم تا كار يكسره شود. من كوفيان را خوب مي ‏شناسم و بارها آنها را امتحان كرده ‏ام. آنها مردمان فاسدى هستند كه اصلاح نخواهند شد، نه وفا دارند، نه به تعهدات و پيمان هاى خود پايبندند و نه دو نفر با هم موافقند. بر حسب ظاهر به ما اظهار اطاعت و علاقه مي ‏كنند، ولى عملاً با دشمنان ما همراهند.(12)

آنگاه امام افزود:

اگر يارانى داشتم كه در جنگ با دشمنان خدا با من همكارى مي ‏كردند، هرگز خلافت را به معاويه واگذار نمي ‏كردم، زيرا خلافت بر بنى اميه حرام است....(13)

پس از تقبّل ظاهری تمام مفاد قرارداد از سوی معاويه و انعقاد پيمان صلح، طرفين همراه قواى خود وارد كوفه شدند و در مسجد بزرگ اين شهر گرد آمدند. مردم انتظار داشتند مواد پيمان طى سخنراني هايى از ناحيه رهبران دو طرف، در حضور مردم، تأييد شود تا جاى هيچ گونه شك و ترديدى در اجراى آن باقى نماند.

اين انتظار بيجا نبود، ايراد سخنرانى جز در برنامه صلح بود، لذا معاويه بر فراز منبر نشست و خطبه‏ اى خواند؛ ولى نه تنها در مورد پايبندى به شرائط صلح تاكيدى نكرد، بلكه با طعنه و همراه با تحقير چنين گفت:

�من به خاطر اين با شما نجنگيدم كه نماز و حج به جا آوريد و زكات بپردازيد! چون مي ‏دانم كه اينها را انجام مي ‏دهيد، بلكه براى اين با شما جنگيدم كه شما را مطيع خود ساخته و بر شما حكومت كنم�.

آنگاه گفت: �آگاه باشيد كه هر شرط و پيمانى كه با حسن بن على بسته ام زير پاهاى من است، و هيچ گونه ارزشى ندارد.�

بدين ترتيب، معاويه تمام تعهدات خود را زير پا گذاشت و پيمان صلح را آشكارا نقض كرد.

معاويه به دنبال اعلام اين سياست، نه تنها تعديلى در روش خود به عمل نياورد بلكه بيش از پيش بر شدت عمل و جنايت خود افزود.

او بدعت اهانت به ساحت مقّدس امير مؤمنان (ع) را بيش از گذشته رواج داد، عرصه زندگى را بر شيعيان و ياران بزرگ و وفادار  حضرت على (ع) فوق العاده تنگ ساخت، شخصيت بزرگى همچون �حجر بن عدى� و عده ‏اى ديگر از رجال بزرگ اسلام را به قتل رسانيد، و كشتار و شكنجه و فشار در مورد پيروان على (ع) افزايش يافت به طورى كه نوعاً شيعيان يا زندانى و يا متوارى شدند و يا دور از خانه و كاشانه خود در محيط فشار و خفقان به سر مي ‏بردند.

علاوه بر اين، معاويه برنامه ضد انسانى دامنه دارى را كه بايد اسم آن را برنامه تهديد و گرسنگى گذاشت، بر ضد عراقيان به مورد اجرا گذاشت و آنها را از هستى ساقط كرد. معاويه از يك طرف مردم عراق را در معرض همه گونه فشار و تهديد قرار داد و از طرف ديگر حقوق و مزاياى آنها را قطع كرد.

�ابن ابى الحديد�، دانشمند مشهور جهان تسنّن، مي ‏نويسد: شيعيان در هر جا كه بودند به قتل رسيدند. بنى اميه دستها و پاهاى اشخاص را به احتمال اينكه از شيعيان هستند، بريدند. هر كس كه معروف به دوستدارى و دلبستگى به خاندان پيامبر(ص) بود، زندانى شد، يا مالش به غارت رفت، و يا خانه ‏اش را ويران كردند.

شدت فشار و تضييقات نسبت به شيعيان به حدى رسيد كه اتهام به دوستى على(ع) از اتهام به كفر و بيدينى بدتر شمرده مي ‏شد! و عواقب سخت ‏ترى به دنبال داشت!

در اجراى اين سياست خشونت ‏آميز، وضع اهل كوفه از همه بدتر بود زيرا كوفه مركز شيعيان امير مؤمنان (ع) شمرده مي ‏شد. معاويه طى بخشنامه‏ اى به عمال و فرمانداران خو در سراسر كشور نوشت كه شهادت هيچ يك از شيعيان و خاندان على (ع) را نپذيرند! وى طى بخشنامه ديگرى چنين نوشت: �اگر دو نفر شهادت دادند كه شخصى، از دوستداران على(ع) و خاندان او است، اسمش را از دفتر بيت المال حذف كنيد و حقوق و مقررى او را قطع نماييد�!

اين حوادث وحشتناك، مردم عراق را سخت تكان داد و آنها را از رخوت و سستى به در آورد و ماهيت اصلى حكومت اموى را تا حدى آشكار نمود.

شهادت آن بزرگوار هنگامی روی داد که جنبش منظّمى بر ضد حكومت اموى شكل مي گرفت و مبلغين و عوامل موثر آن، همان پيروان اندك و صميمى امام حسن(ع) بودند كه حضرت با تدبير هوشمندانه خويش جان آنان را از گزند قشون معاويه حفظ كرده بود. هدف اين گروه اين بود كه با افشای جناياتى كه در سراسر دوران حكومت معاويه موج مي ‏زد، روح قيام را در دلهاى مردم برانگيزند تا روز موعود فرا رسد! لذا دوران صلح امام حسن(ع) دوران آمادگى و تمرين تدريجى امت براى جنگ با حكومت فاسد اموى به شمار مي ‏رفت تا روز موعود؛ روزى كه جامعه اسلامى آمادگى قيام داشته باشد و اين موج را به قيام سالار و سيّد شهدای عالم حسين بن علی (ع) رساند.

امام حسن (ع ) در تمام مدت امامت خود كه ده سال طول كشيد، در نهايت شدت و اختناق زندگى كرد و هيچگونه امنيتى نداشت، حتى در خانه نيز در آرامش نبود.

سرانجام در سال پنجاهم هجرى به تحريك معاويه بدست همسر خود (جعده) مسموم و شهيد و در قبرستان بقيع واقع در مدينه منوره به خاک سپرده شد.

امام حسن (ع) از بذل جان خود دريغ نداشت، و امام حسين (ع) در راه خدا جانبازتر از حسن نبود. چيزى كه هست، حسن، جان خود رادر يك جهاد خاموش و آرام فدا كرد و چون وقت شكستن سكوت رسيد، شهادت كربلا واقع شد؛ شهادتى كه پيش از آنكه حسينى باشد. حسنى بود

 

نوشته شده توسط مجنون الحسن (ع) در دوشنبه یازدهم شهریور 1387 ساعت 7:59 موضوع زندگی نامه امام حسن مجتبی (ع) | لینک ثابت

---

 

نوشته شده توسط مجنون الحسن (ع) در دوشنبه یازدهم شهریور 1387 ساعت 7:41 موضوع عکس مداحان | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط مجنون الحسن (ع) در دوشنبه یازدهم شهریور 1387 ساعت 7:30 موضوع اهل بیت چه کسانی هستند | لینک ثابت